شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢٩

[ رفتن بيژن از پس گستهم ]

به دو گفت بيژن كه اى پهلوان * خردمند و بيدار و روشن روان

كنون يار بايد كه زندست مرد * نه آنگه كجا زو برآرند گرد

چو گستهم شد كشته در كارزار * سر آمد برو روز و برگشت كار

كجا سود دارد مر او را سپاه * كنون دار گر داشت خواهى نگاه

بفرماى تا من ز تيمار اوى * ببندم كمر تنگ بر كار اوى

ور ايدونك گويى مرو من سرم * ببرم بدين آبگون خنجرم

كه من زندگانى پس از مرگ اوى * نخواهم كه باشد بهانه مجوى

به دو گفت گودرز بشتاب پيش * اگر نيست مهر تو بر جان خويش

نيابى همى سيرى از كارزار * كمر بند و ببسيچ و سر بر مخار

نسوزد همانا دلت بر پدر * كه هزمان مر او را بسوزى جگر

چو بشنيد بيژن فرو برد سر * زمين را ببوسيد و آمد بدر

بر آرم همى گفت از كوه خاك * بدين جنگ جستن مرا زو چه باك

[ رفتن بيژن از پس گستهم ]

[ رفتن بيژن از پس گستهم ]

كمر بست و برساخت مر جنگ را * بزين اندر آورد شبرنگ را

بگيو آگهى شد كه بيژن چو گرد * كمر بست بر جنگ فرشيد ورد

پس گستهم تازيان شد به راه * بجنگ سواران توران سپاه

هم اندر زمان گيو بر جست زود * نشست از بر تازى اسبى چو دود

بيامد بره بر چو او را بديد * بتندى عنانش بيك سو كشيد

به دو گفت چندين زدم داستان * نخواهى همى بود همداستان

كه باشم به تو شادمان يك زمان * كجا رفت خواهى بدين سان دمان

بهر كار درد دلم را مجوى * بپيران سر از من چه بايد بگوى

جز از تو بگيتيم فرزند نيست * روانم به درد تو خرسند نيست

بدى ده شبان روز بر پشت زين * كشيده ببد خواه بر تيغ كين

بسودى بخفتان و خود اندرون * نخواهى همى سير گشتن ز خون

چو نيكى دهش بخت پيروز داد * ببايد نشستن بآرام و شاد

بپيش زمانه چه تازى سرت * بس ايمن شدستى بدين خنجرت

كسى كو بجويد سر انجام خويش * نجويد ز گيتى چنين كام خويش

تو چندين بگرد زمانه مپوى * كه او خود سوى ما نهادست روى

ز بهر مرا زين سخن باز گرد * نشايد كه دارى دل من به درد

به دو گفت بيژن كه اى پر خرد * جزين بر تو مردم گمانى برد

كه كار گذشته به يارى به ياد * نپيچى بخيره همى سر ز داد

بدان اى پدر كين سخن داد نيست * مگر جنگ لاون ترا ياد نيست

كه با من چه كرد اندران گستهم * غم و شادمانيش با من بهم

ورايدون كجا گردش ايزدى * فراز آورد روزگار بدى

نبشته نگردد به پرهيز باز * نبايد كشيد اين سخن را دراز

ز پيكار سر بر مگردان كه من * فدى كرده دارم بدين كار تن

به دو گفت گيو ار بگردى تو باز * همان خوبتر كين نشيب و فراز

تو بىمن مپويى بروز نبرد * منت يار باشم بهر كار كرد