شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢٨

[ رفتن گستهم از پس لهاك و فرشيدورد ]

سپردى مرا كوس و پرده سراى * بپيش سپه بر ببودن بپاى

دليران همه نام جستند و ننگ * مرا بهره نامد بهنگام جنگ

كنون من بدين كار نام آورم * شومشان يكايك بدام آورم

بخنديد گودرز و زو شاد شد * رخش تازه شد و ز غم آزاد شد

به دو گفت نيك اخترى تو ز هور * كه شيرى و بدخواه تو همچو گور

برو كآفريننده يار تو باد * چو لهّاك سيصد شكار تو باد

[ رفتن گستهم از پس لهاك و فرشيدورد ]

[ رفتن گستهم از پس لهاك و فرشيدورد ]

بپوشيد گستهم درع نبرد * ز گردان كرا ديد پدرود كرد

برون رفت و ز لشكر خويش تفت * بجنگ دو ترك سر افراز رفت

همى گفت لشكر همه سر بسر * كه گستهم را زين بد آيد بسر

يكى لشكر از نزد افراسياب * همى رفت برسان كشتى بر آب

به يارى همه جنگ جو آمدند * چو نزديك دشت دغو آمدند

خبر شد بديشان كه پيران گذشت * نبرد دليران دگرگونه گشت

همه بازگشتند يك سر ز راه * خروشان برفتند نزديك شاه

چو بشنيد بيژن كه گستهم رفت * ز لشكر بآورد لهّاك تفت

گمانى چنان برد بيژن كه او * چو تنگ اندر آيد بدشت دغو

نبايد كه لهاك و فرشيدورد * برآرند ازو خاك روز نبرد

نشست از بر ديزهء راه جوى * بنزديك گودرز بنهاد روى

چو چشمش به روى نيا بر فتاد * خروشيد و چندى سخن كرد ياد

نه خوب آيد اى پهلوان از خرد * كه هر نامدارى كه فرمان برد

مر او را بخيره بكشتن دهى * بهانه بچرخ فلك بر نهى

دو تن نامداران توران سپاه * برفتند زين سان دلاور به راه

ز هومان و پيران دلاورترند * بگوهر بزرگان آن كشورند

كنون گستهم شد بجنگ دو تن * نبايد كه آيد برو بر شكن

همه كام ما باز گردد به درد * چو كم گردد از لشكر آن رادمرد

چو بشنيد گودرز گفتار اوى * كشيدن بدان كار تيمار اوى

پس انديشه كرد اندران يك زمان * هم از بد كه مىبرد بيژن گمان

بگردان چنين گفت سالار شاه * كه هر كس كه جويد همى نام و گاه

پس گستهم رفت بايد دمان * مر او را بدن يار با بدگمان

ندادند پاسخ كس از انجمن * نه غمخواره بد كس نه آسوده تن

بگودرز پس گفت بيژن كه كس * جز از من نباشدش فرياد رس

كه آيد ز گردان بدين كار پيش * بسيرى نيامد كس از جان خويش

مرا رفت بايد كه از كار اوى * دلم پر ز در دست و پر آب روى

به دو گفت گودرز كاى شير مرد * نه گرم آزموده ز گيتى نه سرد

نبينى كه ماييم پيروزگر * بدين كار مشتاب تند اى پسر

بريشان بود گستهم چيره بخت * وزيشان ستاند سر و تاج و تخت

بمان تا كنون از پس گستهم * سوارى فرستم چو شير دژم

كه با او بود يار گاه نبرد * سر دشمنان اندر آرد بگرد