شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢٤

[ باز آمدن گودرز به نزد پهلوانان ايران ]

درفشى ببالينش بر پاى كرد * سرش را بدان سايه در جاى كرد

سوى لشكر خويش بنهاد روى * چكان خون ز بازوش چون آب جوى

[ باز آمدن گودرز به نزد پهلوانان ايران ]

[ باز آمدن گودرز به نزد پهلوانان ايران ]

همه كينه جويان پرخاش جوى * ز بالا بلشكر نهادند روى

ابا كشتگان بسته بر پشت زين * بريشان سر آورده پرخاش و كين

چو با كينه جويان نبد پهلوان * خروشى بر آمد ز پير و جوان

كه گودرز بر دست پيران مگر * ز پيرى به خون اندر آورد سر

همى زار بگريست لشكر همه * ز ناديدن پهلوان رمه

درفشى پديد آمد از تيره گرد * گرازان و تازان بدشت نبرد

بر آمد ز لشكرگه آواى كوس * همى گرد بر آسمان داد بوس

بزرگان بر پهلوان آمدند * پر از خنده و شادمان آمدند

چنين گفت لشكر مگر پهلوان * ازو باز گرديد تيره روان

كه پيران يكى شير دل مرد بود * همه ساله جوياى آورد بود

چنين ياد كرد آن زمان پهلوان * سپرده به دو گوش پير و جوان

بانگشت بنمود جاى نبرد * بگفت آنك با او زمانه چه كرد

برهام فرمود تا بر نشست * بآوردن او ميان را ببست

به دو گفت او را بزين بر ببند * بياور چنان تازيان بر نوند

درفش و سليحش چنان هم كه هست * بدرع و ميانش مبر هيچ دست

بران گونه چون پهلوان كرد ياد * برون تاخت رهّام چون تند باد

كشيد از بر اسب روشن تنش * به خون اندرون غرقه بد جوشنش

چنان هم ببستش بخم كمند * فرود آوريدش ز كوه بلند

درفشش چو از جايگاه نشان * نديدند گردان گردنكشان

همه خواندند آفرين سر بسر * ابر پهلوان زمين در بدر

كه اى نامور پشت ايران سپاه * پرستندهء تخت تو باد ماه

فداى سپه كرده‌اى جان و تن * بپيرى زمان روزگار كهن

چنين گفت گودرز با مهتران * كه چون رزم ما گشت زين سان گران

مرا در دل آيد كه افراسياب * سپه بگذراند بدين روى آب

سپاه وى آسوده از رنج و تاب * بمانده سپاهم چنين در شتاب

و ليكن چنين دارم اميد من * كه آيد جهاندار خورشيد من

بيفروزد اين رزمگه را بفر * بيارد سپاهى بنو كينه ور

يكى هوشمندى فرستاده‌ام * بسى شاه را پندها داده‌ام

كه گر شاه تركان بيارد سپاه * نداريم پاى اندرين كينه گاه

گمانم چنانست كو با سپاه * به يارى بيايد بدين رزمگاه

مر اين كشتگان را برين دشت كين * چنين هم بداريد بر پشت زين

كزين كشتگان جان ما بىغمست * روان سياوش زين خرمست

اگر همچنين نزد شاه آوريم * شود شاد و زين پايگاه آوريم

كه آشوب تركان و ايرانيان * ازين بد كجا كم شد اندر ميان

همه يك سره خواندند آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين