شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢٣

[ رزم گودرز با پيران ]

نگه كرد گودرز و بگريست زار * بترسيد از گردش روزگار

بدانست كش نيست با كس وفا * ميان بسته دارد ز بهر جفا

فغان كرد كاى نامور پهلوان * چه بودت كه ايدون پياده دوان

بكردار نخچير در پيش من * كجات آن سپاه اى سر انجمن

نيامد ز لشكر ترا يار كس * وزيشان نبينمت فريادرس

كجات آن همه زور و مردانگى * سليح و دل و گنج و فرزانگى

ستون گوان پشت افراسياب * كنون شاه را تيره گشت آفتاب

زمانه ز تو زود برگاشت روى * بهنگام كينه تو چاره مجوى

چو كارت چنين گشت زنهار خواه * بدان تات زنده برم نزد شاه

ببخشايد از دل همى بر تو بر * كه هستى جهان پهلوان سر بسر

به دو گفت پيران كه اين خود مباد * بفرجام بر من چنين بد مباد

ازين پس مرا زندگانى بود * بزنهار رفتن گمانى بود

خود اندر جهان مرگ را زاده‌ايم * بدين كار گردن ترا داده‌ايم

شنيدستم اين داستان از مهان * كه هر چند باشى بخرم جهان

سرانجام مرگست زو چاره نيست * به من بر بدين جاى پيغاره نيست

همى گشت گودرز بر گرد كوه * نبودش به دو راه و آمد ستوه

پياده ببود و سپر بر گرفت * چو نخچيربانان كه اندر گرفت

گرفته سپر پيش و ژوپين بدست * به بالا نهاده سر از جاى پست

همى ديد پيران مر او را ز دور * بجست از بر سنگ سالار تور

بينداخت خنجر بكردار تير * بيامد ببازوى سالار پير

چو گودرز شد خسته بر دست اوى * ز كينه بخشم اندر آورد روى

بينداخت ژوپين بپيران رسيد * زره بر تنش سر بسر بر دريد

ز پشت اندر آمد به راه جگر * بغريد و آسيمه برگشت سر

برآمدش خون جگر بر دهان * روانش برآمد هم اندر زمان

چو شير ژيان اندر آمد بسر * بناليد با داور دادگر

بران كوه خارا زمانى طپيد * پس از كين و آوردگاه آرميد

زمانه بزهراب دادست چنگ * بدرّد دل شير و چرم پلنگ

چنينست خود گردش روزگار * نگيرد همى پند آموزگار

چو گودرز برشد بران كوهسار * بديدش بر آن گونه افگنده خوار

دريده دل و دست و بر خاك سر * شكسته سليح و گسسته كمر

چنين گفت گودرز كاى نرّه شير * سر پهلوانان و گرد دلير

جهان چون من و چون تو بسيار ديد * نخواهد همى با كسى آرميد

چو گودرز ديدش چنان مرده خوار * به خاك و به خون بر طپيده بزار

فرو برد چنگال و خون برگرفت * بخورد و بيالود روى اى شگفت

ز خون سياوش خروشيد زار * نيايش همى كرد بر كردگار

ز هفتاد خون گرامى پسر * بناليد با داور دادگر

سرش را همى خواست از تن بريد * چنان بدكنش خويشتن را نديد