شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢٢

[ رزم گودرز با پيران ]

بفتراك بر بست و خود بر نشست * نوند سوار نبرده بدست

بران تند بالا بر آمد دمان * هميدون ببازو بزه بر كمان

بنيروى يزدان كه او بد پناه * بپيروز بخت جهاندار شاه

چو پيروز برگشت مرد از نبرد * درفش دلافروز بر پاى كرد

دهم برته با كهرم تيغ زن * دو خونى و هر دو سر انجمن

همى آزمودند هر گونه جنگ * گرفتند پس تيغ هندى بچنگ

درفش همايون بدست اندرون * تو گفتى بجنبد كه بيستون

يكايك بپيچيد ازو برته روى * يكى تيغ زد بر سر و ترگ اوى

كه تا سينه كهرم به دو نيم گشت * ز دشمن دل برته بىبيم گشت

فرود آمد از اسب و او را ببست * بران زين توزى و خود بر نشست

برآمد به بالا چو شرزه پلنگ * خروشان يكى تيغ هندى بچنگ

درفش همايون بدست اندرون * فگنده بران باره كهرم نگون

همى گفت شاهست پيروزگر * هميشه كلاهش بخورشيد بر

چو از روز نه ساعت اندر گذشت * ز تركان نبد كس بر آن پهن دشت

كسى را كجا پروراند بناز * بر آيد برو روزگار دراز

شبيخون كند گاه شادى به روى * همى خوارى و سختى آرد به روى

ز باد اندر آرد دهدمان بدم * همى داد خوانيم و پيدا ستم

بتورانيان بر بد آن جنگ شوم * بآوردگه كردن آهنگ شوم

چنان شد كه پيران ز توران سپاه * سوارى نديد اندر آوردگاه

روانها گسسته ز تنشان بتيغ * جهان را تو گفتى نيامد دريغ

سپهدار ايران و توران دژم * فراز آمدند اندران كين بهم

همى بر نوشتند هر دو زمين * همه دل پر از درد و سر پر ز كين

بآوردگاه سواران ز گرد * فرو ماند خورشيد روز نبرد

بتيغ و بخنجر بگرز و كمند * ز هر گونهء بر نهادند بند

فراز آمد آن گردش ايزدى * از ايران بتوران رسيد آن بدى

ابا خواست يزدانش چاره نماند * كرا كوشش و زور و باره نماند

نگه كرد پيران كه هنگام چيست * بدانست كان گردش ايزديست

و ليكن به مردى همى كرد كار * بكوشيد با گردش روزگار

ازان پس كمان بر گرفتند و تير * دو سالار لشكر دو هشيار پير

يكى تير باران گرفتند سخت * چو باد خزان برجهد بر درخت

نگه كرد گودرز تير خدنگ * كه آهن ندارد مر او را نه سنگ

ببرگستوان بر زد و بر دريد * تگاور بلرزيد و دم دركشيد

بيفتاد و پيران در آمد به زير * بغلتيد زيرش سوار دلير

بدانست كآمد زمانه فراز * و زان روز تيره نيابد جواز

ز نيرو به دو نيم شد دست راست * هم آنگه بغلتيد و بر پاى خاست

ز گودرز ز بگريخت و شد سوى كوه * غمى شد ز درد دويدن ستوه

همى شد بران كوه‌سر بر دوان * كزو باز گردد مگر پهلوان