شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٢١

[ رزم گرگين با اندريمان ]

هجير دلاور بكردار شير * به روى سپهرم در آمد دلير

بنام جهان آفرين كردگار * ببخت جهاندار با شهريار

يكى تيغ زد بر سر و ترگ اوى * كه آمد هم اندر زمان مرگ اوى

در افتاد ز اسبش هم آنگه نگون * بزارى و خوارى دهن پر ز خون

فرود آمد از باره فرّخ هجير * مر او را ببست از بر زين چو شير

نشست از بر اسب و آن اسب اوى * گرفته عنان و در آورده روى

برآمد به بالا و كرد آفرين * بران اختر نيك و فرّخ زمين

همى زور و بخت از جهاندار ديد * و ز آن گردش بخت بيدار ديد

بهشتم ز گردان ناماوران * بشد ساخته زنگهء شاوران

كه همرزمش از تخم او خواست بود * كه از جنگ هرگز نه بر كاست بود

گرفتند هر دو عمود گران * چو او خواست با زنگه شاوران

بگشتند ز اندازه بيرون بجنگ * ز بس كوفتن گشت پيكار تنگ

فرو ماند اسبان جنگى ز تگ * كه گفتى بتنشان نجنبيد رگ

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * بكردار آهن بتفسيد دشت

چنان تشنه گشتند كز جاى خويش * نجنبيد و ننهاد كس پاى پيش

زبان بر گشادند يك با دگر * كه اكنون ز گرمى بسوزد جگر

ببايد بر آسود و دم بر زدن * پس آنگه سوى جنگ باز آمدن

برفتند و اسبان جنگى بجاى * فراز آوريدند و بستند پاى

بآسودگى باز برخاستند * بپيكار كينه بياراستند

بكردار آتش ز نيزه سوار * همى گشت بر مركز كارزار

بد آنگه كه زنگه برو دست يافت * سنان سوى او كرد و اندر شتافت

يكى نيزه زد بر كمرگاه اوى * كز اسبش نگون كرد و بر زد به روى

چو رعد خروشان يكى ويله كرد * كه گفتى بدرّيد دشت نبرد

فرود آمد از باره شد نزد اوى * بران خاك تفته كشيدش به روى

مر او را بچاره ز روى زمين * نگون اندر افگند بر پشت زين

نشست از بر اسب و بالا گرفت * بتركان چه آمد ز بخت اى شگفت

بران كوه فرّخ بر آمد ز پست * يكى گرگ پيكر درفشى بدست

بشد پيش ياران و كرد آفرين * ابر شاه و بر پهلوان زمين

برون رفت گرگين نهم كينه خواه * ابا اندريمان ز توران سپاه

جهان ديده و كار كرده دو مرد * برفتند و جستند جاى نبرد

بنيزه بگشتند و بشكست پست * كمان بر گرفتند هر دو بدست

بباريد تير از كمان سران * به روى اندر آورده كرگ اسپران

همى تير باريد همچون تگرگ * بران اسپر كرگ و بر تُرك و ترگ

يكى تير گرگين بزد بر سرش * كه بر دوخت با ترگ رومى برش

بلرزيد بر زين ز سختى سوار * يكى تير ديگر بزد نامدار

هم آنگاه تُرك اندر آمد نگون * ز چشمش برون آمد از درد خون

فرود آمد از باره گرگين چو گرد * سرِ اندريمان ز تن دور كرد