شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥١٨

[ رزم گيو با گروىزره ]

چو او خواست با زنگه شاوران * دگر برته با كهرم از ياوران

چو ديگر فروهل بُد و زنگله * برون تاختند از ميان گله

هجير و سپهرم بكردار شير * بدان رزمگاه اندر آمد دلير

چو گودرز كشواد و پيران بهم * همه ساخته دل به درد و ستم

ميان بسته هر دو سپهبد بكين * چه از پادشاهى چه از بهر دين

بخوردند سوگند يك با دگر * كه كس برنگرداند از كينه سر

بدان تا كرا گردد امروز كار * كه پيروز برگردد از كارزار

دو بالا بد اندر دو روى سپاه * كه شايست كردن بهر سو نگاه

يكى سوى ايران دگر سوى تور * كه ديدار بودى بلشكر ز دور

بپيش اندرون بود هامون و دشت * كه تازنده شايست بر وى گذشت

سپهدار گودرز كرد آن نشان * كه هر كو ز گردان گردنكشان

به زير آورد دشمنى را چو دود * درفشى ز بالا برآرند زود

سپهدار پيران نشانى نهاد * به بالاى ديگر همين كرد ياد

از آن پس بهامون نهادند سر * به خون ريختن بسته گردان كمر

بتيغ و بگرز و بتير و كمند * همى آزمودند هر گونه بند

دليران توران و كنداوران * ابا گرز و تيغ و پرنداوران

كه گر كوه پيش آمدى روز جنگ * نبودى بر آن رزم كردن درنگ

همه دستهاشان فرو ماند پست * در زور يزدان بريشان ببست

بدام بلا اندر آويختند * كه بسيار بيداد خون ريختند

فرو مانده اسبان جنگى بجاى * تو گفتى كه با دست بستست پاى

بريشان همه راستى شد نگون * كه برگشت روز و بجوشيد خون

چنان خواست يزدان جان آفرين * كه گفتى گرفت آن گوان را زمين

ز مردى كه بودند با بخت خويش * بر آويختند از پى تخت خويش

سران از پى پادشاهى بجنگ * بدادند جان از پى نام و ننگ

دمان آمدند اندر آوردگاه * ابا يكدگر ساخته كينه خواه

نخستين فريبرز نيو دلير * ز لشكر برون تاخت برسان شير

بنزديك كلباد ويسه دمان * بيامد بزه بر نهاده كمان

همى گشت و تيرش نيامد چو خواست * كشيد آن پرنداور از دست راست

برآورد و زد تيغ بر گردنش * به دو نيم شد تا كمرگه تنش

فرود آمد از اسب و بگشاد بند * ز فتراك خويش آن كيانى كمند

ببست از بر باره كلباد را * گشاد از برش بند پولاد را

به بالا بر آمد بپيروز نام * خروشى بر آورد و بگذارد گام

كه سالار ما باد پيروزگر * همه دشمن شاه خسته جگر

و ديگر گروى زره ديو نيو * برون رفت با پور گودرز گيو

بنيزه فراوان بر آويختند * همى زهر با خون بر آميختند

سنان دار نيزه ز چنگ سوار * فرو ريخت از هول آن كارزار

كمان بر گرفتند و تير خدنگ * يك اندر دگر تاخته چون پلنگ