شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥١٢

[ پيمان كردن گودرز و پيران به جنگ يازده رخ ]

پس بيژن اندر دمان گستهم * ابا نامداران ايران بهم

بنزديك توران سپاه آمدند * خليده دل و كينه خواه آمدند

ز توران سپاه اندريمان چو گرد * بيامد دمان تا بجاى نبرد

عمودى فروهشت بر گستهم * كه تا بگسلاند ميانش ز هم

بتيغش برآمد به دو نيم گشت * دل گستهم زو پر از بيم گشت

به پشت يلان اندر آمد هجير * ابر اندريمان بباريد تير

خدنگش بدريد برگستوان * بماند آن زمان بارگى بىروان

پياده شد از باره مرد سوار * سپر بر سر آورد و برساخت كار

ز تركان برآمد سراسر غريو * سواران برفتند برسان ديو

مر او را بچاره ز آوردگاه * كشيدند از پيش روى سپاه

سپهدار پيران ز سالارگاه * بيامد بياراست قلب سپاه

ز شبگير تا شب برآمد ز كوه * سواران ايران و توران گروه

همى گرد كينه برانگيختند * همى خاك با خون برآميختند

از اسبان و مردان همه رفته هوش * دهن خشك و رفته ز تن زور و توش

[ پيمان كردن گودرز و پيران به جنگ يازده رخ ]

[ پيمان كردن گودرز و پيران به جنگ يازده رخ ]

چو روى زمين شد برنگ آبنوس * برآمد ز هر دو سپه بوق و كوس

ابر پشت پيلان تبيره زنان * ازان رزمگه بازگشت آن زمان

بران بر نهادند هر دو سپاه * كه شب بازگردند ز آوردگاه

گزينند شبگير مردان مرد * كه از ژرف دريا برآرند گرد

همه نامداران پرخاش جوى * يكايك به روى اندر آرند روى

ز پيكار يابد رهايى سپاه * نريزند خون سر بىگناه

بكردند پيمان و گشتند باز * گرفتند كوتاه رزم دراز

دو سالار هر دو ز كينه به درد * همى روى برگاشتند از نبرد

يكى سوى كوه كنابد برفت * يك سوى زيبد خراميد تفت

همانگه طلايه ز لشكر به راه * فرستاد گودرز سالار شاه

ز جوشنوران هرك فرسوده بود * ز خون دست و تيغش بيالوده بود

همه جوشن و خود و ترگ و زره * گشادند مر بندها را گره

چو از بار آهن بر آسوده شد * خورش جست و مى چند پيموده شد

بتدبير كردن سوى پهلوان * برفتند بيدار پير و جوان

بگودرز پس گفت گيو اى پدر * چه آمد مرا از شگفتى بسر

چو من حمله بردم بتوران سپاه * دريدم صف و برگشادند راه

بپيران رسيدم نوندم بجاى * فرو ماند و ننهاد از پيش پاى

چنانم شتاب آمد از كار خويش * كه گفتم نباشم دگر يار خويش

پس آن گفته شاه بيژن به ياد * همى داشت وان دم مرا ياد داد

كه پيران بدست تو گردد تباه * از اختر همين بود گفتار شاه

به دو گفت گودرز كو را زمان * بدست منست اى پسر بىگمان

كه زو كين هفتاد پور گزين * بخواهم به زور جهان آفرين

ازان پس به روى سپه بنگريد * سران را همه گونه پژمرده ديد