شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥١١

[ رزم گيو و پيران و فرو ماندن اسب گيو ]

خروشان پر از درد و رخساره زرد * بنزديك لهّاك و فرشيدورد

بيامد كه اى نامداران من * دليران و خنجرگزاران من

شما را ز بهر چنين روزگار * همى پرورانيدم اندر كنار

كنون چون بجنگ اندر آمد سپاه * جهان شد بما بر ز دشمن سياه

نبينم كسى كز پى نام و ننگ * بپيش سپاه اندر آيد بجنگ

چو آواز پيران بديشان رسيد * دل نامداران ز كين بردميد

برفتند و گفتند گر جان پاك * نباشد بتن نيستمان بيم و باك

ببنديم دامن يك اندر دگر * نشايد گشادن برين كين كمر

سوى گيو لهّاك و فرشيدورد * برفتند و جستند با او نبرد

برآمد بر گيو لهّاك نيو * يكى نيزه زد بر كمرگاه گيو

همى خواست كو را ربايد ز زين * نگونسار از اسب افگند بر زمين

بنيزه زره بردريد از نهيب * نيامد برون پاى گيو از ركيب

بزد نيزه پس گيو بر اسب اوى * ز درد اندر آمد تگاور به روى

پياده شد از باره لهّاك مرد * فراز آمد از دور فرشيدورد

ابر نيزهء گيو تيغى چو باد * بزد نيزه ببريد و برگشت شاد

چو گيو اندران زخم او بنگريد * عمود گران از ميان بركشيد

بزد چون يكى تيز دم اژدها * كه از دست او خنجر آمد رها

سبك ديگرى زد بگردنش بر * كه آتش بباريد بر تنش بر

بجوشيد خون بر دهانش از جگر * تنش سست برگشت و آسيمه سر

چو گيو اندرين بود لهّاك زود * نشست از بر بادپايى چو دود

ابا گرز و با نيزه بر سان شير * بر گيو رفتند هر دو دلير

چه مايه ز چنگ دلاور سران * بروبر بباريد گرز گران

بزين خدنگ اندرون بد سوار * ستوهى نيامدش از كارزار

چو ديدند لهّاك و فرشيدورد * چنان پايدارى ازان شير مرد

ز بس خشم گفتند يك با دگر * كه ما را چه آمد ز اختر بسر

برين زين همانا كه كوهست و روست * بروبر ندرّد جز از شير پوست

ز يارانش گيو آنگهى نيزه خواست * همى گشت هر سو چپ و دست راست

بديشان نهاد از دو رويه نهيب * نيامد يكى را سر اندر نشيب

بدل گفت كارى نو آمد به روى * مرا زين دليران پرخاش جوى

نه از شهر تركان سران آمدند * كه ديوان مازندران آمدند

سوى راست گيو اندر آمد چو گرد * گرازه بپرخاش فرشيدورد

ز پولاد در چنگ سيمين ستون * به زير اندرون بارهء چون هيون

گرازه چو بگشاد از باد دست * بزين بر شد آن ترگ پولاد بست

بزد نيزهء بر كمربند اوى * زره بود نگسست پيوند اوى

يكى تيغ در چنگ بيژن چو شير * به پشت گرازه در آمد دلير

بزد بر سر و ترگ فرشيدورد * زمين را بدرّيد ترك از نبرد

همى كرد بر بارگى دست راست * باسب اندر آمد نبود آنچ خواست