شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥١٠

[ رزم گيو و پيران و فرو ماندن اسب گيو ]

كه پشت همه شهر توران بدوست * چو روى تو بيند بدرّدش پوست

اگر دست يا بى برو كار بود * جهاندار و نيك اخترت يار بود

بياسايد از رنج و سختى سپاه * شود شادمانه جهاندار و شاه

شكسته شود پشت افراسياب * پر از خون كند دل دو ديده پر آب

بگفت اين سخن پهلوان با پسر * پسر جنگ را تنگ بسته كمر

سواران كه بودند بر ميسره * بفرمود خواندن همه يك سره

گرازه برون آمد و گستهم * هجير سپهدار و بيژن بهم

و ز آنجا سوى قلب توران سپاه * گرانمايگان برگرفتند راه

بكردار گرگان بروز شكار * بران باد پايان اخته زهار

ميان سپاه اندرون تاختند * ز كينه همى دل بپرداختند

همه دشت برگستوانور سوار * پراگنده گشته گه كارزار

چه مايه فتاده بپاى ستور * كفن جوشن و سينهء شير گور

[ رزم گيو و پيران و فرو ماندن اسب گيو ]

[ رزم گيو و پيران و فرو ماندن اسب گيو ]

چو رويين پيران ز پشت سپاه * بديد آن تكاپوى و گرد سياه

بيامد به پشت سپاه بزرگ * ابا نامداران بكردار گرگ

برآويخت برسان شرزه پلنگ * بكوشيد و هم برنيامد بجنگ

بيفگند شمشير هندى ز مشت * بنوميدى از جنگ بنمود پشت

سپهدار پيران و مردان خويش * بجنگ اندرون پاى بنهاد پيش

چو گيو آن زمان روى پيران بديد * عنان سوى او جنگ را بركشيد

ازان مهتران پيش پيران چهار * بنيزه ز اسب اندر افگند خوار

بزه كرد پيران ويسه كمان * همى تير باريد بر بدگمان

سپر بر سر آورد گيو سترگ * بنيزه در آمد بكردار گرگ

چو آهنگ پيران سالار كرد * كه جويد بآورد با او نبرد

فرو ماند اسبش هميدون بجاى * از آنجا كه بد پيش ننهاد پاى

يكى تازيانه بران تيز رو * بزد خشم را نامبردار گو

بجوشيد و بگشاد لب را ز بند * بنفرين دژخيم ديو نژند

بيفگند نيزه كمان برگرفت * يكى درقهء كَرگ بر سر گرفت

كمان را بزه كرد و بگشاد بر * كه با دست پيران بدوزد سپر

بزد بر سرش چار چوبه خدنگ * نبد كارگر تير بر كوه سنگ

هميدون سه چوبه بر اسب سوار * بزد گيو پيكان آهن گذار

نشد اسب خسته نه پيران نيو * بدانجا رسيدند ياران گيو

چو پيران چنان ديد برگشت زود * برفت از پسش گيو تازان چو دود

بنزديك گيو آمد آنگه پسر * كه اى نامبردار فرخ پدر

من ايدون شنيدستم از شهريار * كه پيران فراوان كند كارزار

ز چنگ بسى تيز چنگ اژدها * مر او را بود روز سختى رها

سرانجام بر دست گودرز هوش * برآيد تو اى باب چندين مكوش

پس اندر رسيدند ياران گيو * پر از خشم و كينه سواران نيو

چو پيران چنان ديد برگشت ز وى * سوى لشكر خويش بنهاد روى