شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥١

[ پيروز نامهء منوچهر نزد فريدون ]

[ همان پيش پيلان تبيره زنان * خروشان و جوشان و پيلان دمان ]

يكى بزمگاهست گفتى بجاى * ز شيپور و ناليدن كرّه ناى

برفتند از جاى يك سر چو كوه * دهاده بر آمد ز هر دو گروه

بيابان چو درياى خون شد درست * تو گفتى كه روى زمين لاله رست

پى ژنده پيلان به خون اندرون * چنانچون ز بيجاده باشد ستون

همه چيرگى با منوچهر بود * كزو مغز گيتى پر از مهر بود

چنين تا شب تيره سر بر كشيد * درخشنده خورشيد شد ناپديد ]

[ زمانه بيك سان ندارد درنگ * گهى شهد و نوش است و گاهى شرنگ ]

دل تور و سلم اندر آمد به جوش * به راه شبيخون نهادند گوش

چو شب روز شد كس نيامد بجنگ * دو جنگى گرفتند ساز درنگ

چو از روز رخشنده نيمى برفت * دل هر دو جنگى ز كينه بتفت

بتدبير يك با دگر ساختند * همه راى بيهوده انداختند

كه چون شب شود ما شبيخون كنيم * همه دشت و هامون پر از خون كنيم

چو كار آگهان آگهى يافتند * دوان زى منوچهر بشتافتند

رسيدند پيش منوچهر شاه * بگفتند تا برنشاند سپاه

منوچهر بشنيد و بگشاد گوش * سوى چاره شد مرد بسيار هوش

سپه را سراسر بقارن سپرد * كمين گاه بگزيد سالار گرد

ببرد از سران نامور سى هزار * دليران و گردان خنجرگزار

[ كمين گاه را جاى شايسته ديد * سواران جنگى و بايسته ديد ]

چو شب تيره شد تور با صد هزار * بيامد كمربستهء كارزار

شبيخون سگاليده و ساخته * بپيوسته تير و كمان آخته

چو آمد سپه ديد بر جاى خويش * درفش فروزنده بر پاى پيش

جز از جنگ و پيكار چاره نديد * خروش از ميان سپه بر كشيد

ز گرد سواران هوا بست ميغ * چو برق درخشنده پولاد تيغ

هوا را تو گفتى همى بر فروخت * چو الماس روى زمين را بسوخت

بمغز اندرون بانگ پولاد خاست * بابر اندرون آتش و باد خاست

بر آورد شاه از كمين گاه سر * نبد تور را از دو رويه گذر

عنان را بپيچيد و برگاشت روى * بر آمد ز لشكر يكى هاىهوى

دمان از پس ايدر منوچهر شاه * رسيد اندر آن نامور كينه خواه

يكى نيزه انداخت بر پشت او * نگونسار شد خنجر از مشت او

ز زين بر گرفتش بكردار باد * بزد بر زمين داد مردى بداد

سرش را هم آنگه ز تن دور كرد * دد و دام را از تنش سور كرد

بيامد بلشكرگه خويش باز * بديدار آن لشكر سرفراز

بشاه آفريدون يكى نامه كرد * ز مشك و ز عنبر سر خامه كرد

[ نخست از جهان آفرين كرد ياد * خداوند خوبى و پاكى و داد ]