شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٠٩

[ رزم ايرانيان و تورانيان به انبوه ]

بر آوردگه جاى گشتن نماند * پى اسب را بر گذشتن نماند

زمين لاله‌گون شد هوا نيلگون * برآمد همى موج درياى خون

دو سالار گفتند اگر همچنين * بداريم گردان برين دشت كين

شب تيره را كس نماند بجاى * جز از چرخ گردان و گيهان خداى

چو پيران چنان ديد جاى نبرد * بلهّاك فرمود و فرشيدورد

كه چندان كجا با شما لشكرست * كسى كاندرين رزمگه درخورست

سران را ببخشيد تا بر سه روى * بوند اندرين رزمگه كينه جوى

وزيشان گروهى كه بيدارتر * سپه را ز دشمن نگهدارتر

بديشان سپاريد پشت سپاه * شما بر دو رويه بگيريد راه

بلهّاك فرمود تا سوى كوه * برد لشكر خويش را همگروه

هميدون سوى رود فرشيدورد * شود تا برآرد بخورشيد گرد

چو آن نامداران توران سپاه * گسستند زان لشكر كينه خواه

نوندى برافگند بر ديده‌بان * ازان ديده‌گه تا در پهلوان

نگهبان گودرز خود با سپاه * همى داشت هر سو ز دشمن نگاه

دو رويه چو لهّاك و فرشيدورد * ز راه كمين برگشادند گرد

سواران ايران برآويختند * همى خاك با خون برآميختند

نوندى برافگند هر سو دوان * بآگاه كردن بر پهلوان

نگه كرد گودرز تا پشت اوى * كه دارد ز گردان پرخاش جوى

گرامى پسر شير شرزه هجير * به پشت پدر بود با تيغ و تير

بفرمود تا شد به پشت سپاه * بر گيو گودرز لشكر پناه

بگويد كه لشكر سوى رود و كوه * به يارى فرستد گروها گروه

و ديگر بفرمود گفتن بگيو * كه پشت سپه را يكى مرد نيو

گزيند سپارد به دو جاى خويش * نهد او از آن جايگه پاى پيش

هجير خردمند بسته كمر * چو بشنيد گفتار فرخ پدر

بيامد بسوى برادر دوان * بگفت آن كجا گفته بد پهلوان

چو بشنيد گيو اين سخن بردميد * ز لشكر يكى نامور برگزيد

كجا نام او بود فرهاد گرد * بخواند و سپه يك سر او را سپرد

دو صد كار ديده دلاور سران * بفرمود تا زنگه شاوران

برد تاختن سوى فرشيدورد * برانگيزد از رود و ز آب گرد

ز گردان دو صد با درفشى چو باد * بفرخنده گرگين ميلاد داد

به دو گفت ز ايدر بگردان عنان * ابا گرز و با آبداده سنان

كنون رفت بايد بران رزمگاه * جهان كرد بايد بريشان سياه

كه پشت سپهشان بهم بر شكست * دل پهلوانان شد از درد پست

ببيژن چنين گفت كاى شير مرد * توى شير درنده روز نبرد

كنون شير مردى به كار آيدت * كه با دشمنان كارزار آيدت

از ايدر برو تا بقلب سپاه * ز پيران بدان جايگه كينه خواه

از يشان نپرهيز و تن پيش دار * كه آمد گه كينه در كارزار