شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٠٨

[ رزم ايرانيان و تورانيان به انبوه ]

از ايرانيان ده و زينها يكى * به چشم يكى ده سوار اندكى

چو لشكر بنزد تو آيد مپاى * سر و تاج گودرز بگسل ز جاى

همان كوه كو كرده دارد حصار * باسبان جنگى ز پا اندر آر

مكش دست از يشان به خون ريختن * تو پيروز باشى بآويختن

ممان زنده زيشان بگيتى كسى * كه نزد تو آيد از يشان بسى

فرستاده بشنيد پيغام شاه * بيامد بر پهلوان سپاه

بپيش اندر آمد بسان شمن * خميده چو از بار شاخ سمن

بپيران رسانيد پيغام شاه * و زان نامداران جنگى سپاه

چو بشنيد پيران سپه را بخواند * فرستاده چون اين سخن باز راند

سپه را سراسر همه داد دل * كه از غم بباشيد آزاد دل

نهانى روانش پر از درد بود * پر از خون دل و بخت بر گرد بود

كه از هر سوى لشكر شهريار * همى كاسته ديد در كارزار

هم از شاه خسرو دلش بود تنگ * بترسيد كايد يكايك بجنگ

بيزدان چنين گفت كاى كردگار * چه مايه شگفت اندرين روزگار

كرا بر كشيدى تو افگنده نيست * جز از تو جهاندار دارنده نيست

بخسرو نگر تا جز از كردگار * كه دانست كآيد يكى شهريار

نگه كن بدين كار گردنده دهر * مر آن را كه از خويشتن كرد بهر

برآرد گل تازه از خار خشك * شود خاك با بخت بيدار مشك

شگفتىتر آنك از پى آز مرد * هميشه دل خويش دارد به درد

ميان نيا و نبيره دو شاه * ندانم چرا بايد اين كينه گاه

دو شاه و دو كشور چنين جنگجوى * دو لشكر به روى اندر آورده روى

چه گويى سرانجام اين كارزار * كرا بركشد گردش روزگار

پس آنگه بيزدان بناليد زار * كه اى روشن دادگر كردگار

گر افراسياب اندرين كينه گاه * ابا نامداران توران سپاه

بدين رزمگه كشته خواهد شدن * سر بخت ما گشته خواهد شدن

چو كىخسرو آيد ز ايران بكين * به دو بازگردد سراسر زمين

روا باشد ار خسته در جوشنم * برآرد روان كردگار از تنم

مبيناد هرگز جهان بين من * گرفته كسى راه و آيين من

كرا گردش روز با كام نيست * ورا زندگانى و مرگش يكيست

و زان پس ز ايران سپه كرّ ناى * برآمد دم بوق و هندى دراى

دو رويه ز لشكر برآمد خروش * زمين آمد از نعل اسبان به جوش

سپاه اندر آمد ز هر سو گروه * بپوشيد جوشن همه دشت و كوه

دو سالار هر دو بسان پلنگ * فراز آوريدند لشكر بجنگ

بكردار باران ز ابر سياه * بباريد تير اندران رزمگاه

جهان چون شب تيره از تيره ميغ * چو ابرى كه باران او تير و تيغ

زمين آهنين كرده اسبان بنعل * برو دست گُردان به خون گشته لعل

ز بس خسته تُرك اندران رزمگاه * بريده سرانشان فگنده به راه