شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٠٧

[ پاسخ پيام پيران از افراسياب ]

چنين پاسخ آورد كو را بگوى * كه اى مهربان نيكدل راستگوى

تو تا زادى از مادر پاك تن * سرافراز بودى بهر انجمن

ترا بيشتر نزد من دستگاه * توى برتر از پهلوانان بجاه

هميشه يكى جوشنى پيش من * سپر كرده جان و فدى كرده تن

هميدون بهر كار با گنج خويش * گزيده ز بهر منى رنج خويش

تو بردى ز چين تا بايران سپاه * تو كردى دل و بخت دشمن سياه

نبيند سپه چون تو سالار نيز * نبندد كمر چون تو هشيار نيز

ز تور و پشنگ ار درايد به مهر * چو تو پهلوان نيز نارد سپهر

نخست آنك گفتى من از انجمن * گنهكار دارم همى خويشتن

كه كىخسرو آمد ز توران زمين * به ايران و با ما بگسترد كين

بدين من كه شاهم نيازرده‌ام * بدل هرگز اين ياد ناورده‌ام

نبايد كه باشى بدين تنگ دل * ز تيمار يابد ترا زنگ دل

كه آن بودنى بود از كردگار * نيامد بدين بد كس آموزگار

كه كىخسرو از من نگيرد فروغ * نبيره مخوانش كه باشد دروغ

نباشم هميدون من او را نيا * نجويم همى زين سخن كيميا

بدين كار او كس گنهكار نيست * مرا با جهاندار پيكار نيست

چنين بود و اين بودنى كار بود * مرا از تو در دل چه آزار بود

و ديگر كه گفتى ز كار سپاه * ز گرديدن تيره خورشيد و ماه

هميشه چنينست كار نبرد * ز هر سو همى گردد اين تيره گرد

گهى بركشد تا بخورشيد سر * گهى اندر آرد ز خورشيد بر

بيك سان نگردد سپهر بلند * گهى شاد دارد گهى مستمند

گهى با مى و رود و رامشگران * گهى با غم و گرم و با آن دهان

تو دل را بدين درد خسته مدار * روان را بدين كار بسته مدار

سخن گفتن كشتگان گشت خواب * ز كين برادر تو سر برمتاب

دلى كو ز درد برادر شخود * علاج پزشكان نداردش سود

سه ديگر كه گفتى كه خسرو پگاه * بجنگ اندر آيد همى با سپاه

مبيناد چشم كس آن روزگار * كه او پيش دستى نمايد به كار

كه من خود برانم كز ايدر سپاه * ازان سوى جيحون گذارم به راه

نه گودرز مانم نه خسرو نه طوس * نه گاه و نه تاج و نه بوق و نه كوس

بايران ازان گونه رانم سپاه * كزان پس نبيند كسى تاج و گاه

بكى خسرو اين پس نمانم جهان * بسر بر فرود آيمش ناگهان

بخنجر ازان سان ببرم سرش * كه گريد به دو لشكر و كشورش

مگر كاسمانى دگر گونه كار * فراز آيد از گردش روزگار

ترا اى جهان ديدهء سرفراز * نكردست يزدان به چيزى نياز

ز مردان و ز گنج و نيروى دست * همه ايزدى هرچ بايدت هست

يكى نامور لشكرى ده هزار * دلير و خردمند و گرد و سوار

فرستادم اينك بنزديك تو * كه روشن كند جان تاريك تو