شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٠٢

[ پاسخ نامهء پيران از گودرز ]

و ليكن بدين گفته پاسخ شنو * خرد يار كن بخت را پيش رو

نخست آنك گفتى كه از مهر نيز * ز يزدان و ز گردش رستخيز

نخواهم كه آيد مرا پيش جنگ * دلم گشت ازين كار بيداد تنگ

دلت با زبان آشنايى نداشت * بدان گه كه اين گفته برلب گذاشت

اگر داد بودى بدلت اندرون * ترا پيش دستى نبودى به خون

كه ز آغاز كار اندر آمد نخست * نبودى به خون ريختن هيچ سست

نخستين كه آمد بپيش تو گيو * از ايران هشيوار مردان نيو

بسازيده مر جنگ را لشكرى * ز كشور دمان تا دگر كشورى

تو كردى همه جنگ را دست پيش * سپه را تو بر كندى از جاى خويش

خرد ار پس آمد تو پيش آمدى * بفرجام آرام بيش آمدى

و ليكن سرشت بد و خوى بد * ترا نگذارند به راه خرد

بدى خود بدان تخمه در گوهرست * ببد كردن آن تخمه اندر خورست

شنيدى كه بر ايرج نيك بخت * چه آمد ز تور از پى تاج و تخت

چو از تور و سلم اندر آمد زمين * سراسر بگسترد بيداد و كين

فريدون كه از درد دل روز و شب * گشادى بنفرين ايشان دو لب

بافراسياب آمد آن مهر بد * ازان نامداران اندك خرد

ز سر با منوچهر نو كين نهاد * هميدون ابا نوذر و كىقباد

بكاوس كى كرد خود آنچ كرد * برآورد از ايران آباد گرد

ازان پس بكين سياوش باز * فگند اين چنين كينهء نو دراز

نيامد بدانگه ترا داد ياد * كه او بىگنه جان شيرين بداد

چه مايه بزرگان كه از تخت و گاه * از ايران شدند اندرين كين تباه

و ديگر كه گفتى كه با پير سر * به خون ريختن كس نبندد كمر

بدان اى جهان ديدهء پر فريب * بهر كار ديده فراز و نشيب

كه يزدان مرا زندگانى دراز * بدان داد با بخت گردن فراز

كه از شهر توران بروز نبرد * ز كينه برآرم بخورشيد گرد

بترسم همى زانك يزدان من * ز تن بگسلاند مگر جان من

من اين كينه را ناوريده بجاى * بر و بومتان ناسپرده بپاى

سديگر كه گفتى ز يزدان پاك * نبينم بدلت اندرون بيم و باك

ندانى كزين خيره خون ريختن * گرفتار كردى بفرجام تن

من اكنون بدين خوب گفتار تو * اگر باز گردم ز پيكار تو

بهنگام پرسش ز من كردگار * بپرسد ازين گردش روزگار

كه سالارى و گنج و مردانگى * ترا دادم و زور و فرزانگى

بكين سياوش كمر بر ميان * نبستى چرا پيش ايرانيان

بهفتاد خون گرامى پسر * بپرسد ز من داور دادگر

ز پاسخ بپيش جهان آفرين * چه گويم چرا بازگشتم ز كين

ز كار سياوش چهارم سخن * كه افگندى اى پير سالار بن

كه گفتى ز بهر تنى گشته خاك * نشايد ستد زنده را جان پاك