شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٠١

[ پاسخ نامهء پيران از گودرز ]

پسر بد مر او را سر انجمن * يكى نام رويين و رويينه تن

به دو گفت نزديك گودرز شو * سخن گوى هشيار و پاسخ شنو

چو رويين برفت از در نامور * فرستاده با ده سوار دگر

بيامد خردمند روشن روان * دمان تا سراپردهء پهلوان

چو رويين پيران بدرگه رسيد * سوى پهلوان سپه كس دويد

فرستاده را خواند پس پهلوان * دمان از پس پرده آمد جوان

بيامد چو گودرز را ديد دست * بكش كرد و سر پيش بنهاد پست

سپهدار برجست و او را چو دود * بآغوش تنگ اندر آورد زود

ز پيران بپرسيد و ز لشكرش * ز گردان و ز شاه و ز كشورش

خردمند رويين پس آن نامه پيش * بياورد و بگزارد پيغام خويش

دبير آمد و نامه بر خواند زود * بگودرز گفت آنچ در نامه بود

چو نامه بگودرز بر خواندند * همه نامداران فرو ماندند

ز بس چرب گفتار و ز پند خوب * نمودن به دو راه و پيوند خوب

خردمند پيران كه در نامه ياد * چه آورد و ز پند نيكو چه داد

برويين چنين گفت پس پهلوان * كه اى پور سالار و فرخ جوان

تو مهمان ما بود بايد نخست * پس اين پاسخ نامه بايدت جست

سرا پردهء نو بپرداختند * نشستنگه خسروى ساختند

بديباى رومى بياراستند * خورشها و رامشگران خواستند

پر انديشه گشته دل پهلوان * نبشته ابا راى زن موبدان

همى پاسخ نامه آراستند * سخن هرچ نيكوتر آن خواستند

بيك هفته گودرز با رود و مى * همى نامه را پاسخ افگند پى

ز بالا چو خورشيد گيتى فروز * بگشتى سپهبد گه نيم روز

مى و رود و مجلس بياراستى * فرستاده را پيش خود خواستى

[ پاسخ نامهء پيران از گودرز ]

[ پاسخ نامهء پيران از گودرز ]

چو يك هفته بگذشت هشتم پگاه * نويسنده را خواند سالار شاه

بفرمود تا نامه پاسخ نوشت * درختى بنوّى بكينه بكشت

سر نامه كرد آفرين از نخست * دگر پاسخ آورد يك سر درست

كه برخواندم نامه را سر بسر * شنيديم گفتار تو در بدر

رسانيد رويين بر ما پيام * يكايك همه هرچ بردى تو نام

و ليكن شگفت آمدم كار تو * همى زين چنين چرب گفتار تو

دلت با زبان هيچ همسايه نيست * روان ترا از خرد مايه نيست

بهر جاى چربى به كار آورى * چنين تو سخن پر نگار آورى

كسى را كه از بن نباشد خرد * گمان بر تو بر مهربانى برد

چو شوره‌زمينى كه از دور آب * نمايد چو تابد برو آفتاب

و ليكن نه گاه فريبست و بند * كه هنگام گرزست و تيغ و كمند

مرا با تو جز كين و پيكار نيست * گه پاسخ و روز گفتار نيست

نگر تا چه سان گردد اكنون سپهر * نه جاى فريبست و پيوند و مهر

كرا داد خواهد جهاندار زور * كرا بر دهد بخت پيروز هور