شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥

در داستان ابو منصور بن محمد

چه گونه سر آمد بنيك اخترى * بر ايشان همه روز كند آورى

بگفتند پيشش يكايك مهان * سخنهاى شاهان و گشت جهان

چو بشنيد از يشان سپهبد سخن * يكى نامور نامه افكند بن

چنين يادگارى شد اندر جهان * برو آفرين از كهان و مهان

چو از دفتر اين داستانها بسى * همى خواند خواننده بر هر كسى

جهان دل نهاده بدين داستان * همان بخردان نيز و هم راستان

جوانى بيامد گشاده زبان * سخن گفتن خوب و طبع روان

بشعر آرم اين نامه را گفت من * ازو شادمان شد دل انجمن

جوانيش را خوى بد يار بود * ابا بد هميشه به پيكار بود

برو تاختن كرد ناگاه مرگ * نهادش بسر بر يكى تيره ترگ

بدان خوى بد جان شيرين بداد * نبد از جوانيش يك روز شاد

يكايك ازو بخت برگشته شد * بدست يكى بنده بر كشته شد

برفت او و اين نامه ناگفته ماند * چنان بخت بيدار او خفته ماند

[ الهى عفو كن گناه و را * بيفزاى در حشر جاه و را ]

دل روشن من چو برگشت ازوى * سوى تخت شاه جهان كرد روى

كه اين نامه را دست پيش آورم * ز دفتر بگفتار خويش آورم

بپرسيدم از هر كسى بيشمار * بترسيدم از گردش روزگار

مگر خود درنگم نباشد بسى * ببايد سپردن بديگر كسى

و ديگر كه گنجم وفادار نيست * همين رنج را كس خريدار نيست

[ برين گونه يك چند بگذاشتم * سخن را نهفته همى داشتم ]

[ سراسر زمانه پر از جنگ بود * بجويندگان بر جهان تنگ بود ]

ز نيكو سخن به چه اندر جهان * بنزد سخن سنج فرّخ مهان

[ اگر نامدى اين سخن از خداى * نبى كى بدى نزد ما رهنماى ]

بشهرم يكى مهربان دوست بود * تو گفتى كه با من بيك پوست بود

مرا گفت خوب آمد اين راى تو * به نيكى گرايد همى پاى تو

نبشته من اين نامهء پهلوى * به پيش تو آرم مگر نغنوى

گشاده زبان و جوانيت هست * سخن گفتن پهلوانيت هست

شو اين نامهء خسروان بازگوى * بدين جوى نزد مهان آبروى

چو آورد اين نامه نزديك من * بر افروخت اين جان تاريك من

بدين نامه چون دست كردم دراز * يكى مهترى بود گردن فراز

جوان بود و از گوهر پهلوان * خردمند و بيدار و روشن روان

خداوند راى و خداوند شرم * سخن گفتن خوب و آواى نرم

مرا گفت كز من چه بايد همى * كه جانت سخن بر گرايد همى

به چيزى كه باشد مرا دست‌رس * بكوشم نيازت نيارم بكس