شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٩٨

[ نامه نوشتن پيران به گودرز و آشتى خواستن ]

كه چون بر سپه گستريدست مهر * چگونه ز پيغام بگشاد چهر

پس آن نامهء شهريار جهان * بگودرز داد و درود مهان

نوازيدن شاه بشنيد ازوى * بماليد بر نامه بر چشم و روى

چو بگشاد مهرش بخواننده داد * سخنها برو كرد خواننده ياد

سپهدار بر شاه كرد آفرين * بفرمان ببوسيد روى زمين

ببود آن شب و راى زد با پسر * بشبگير بنشست و بگشاد در

همه نامداران لشكر پگاه * برفتند بر سر نهاده كلاه

پس آن نامهء شاه فرّخ هجير * بياورد و بنهاد پيش دبير

دبير آن زمان پند و فرمان شاه * ز نامه همى خواند پيش سپاه

سپهدار روزى دهان را بخواند * بديوان دينار دادن نشاند

ز اسبان گله هرچ بودش بكوه * بلشكرگه آورد يك سر گروه

در گنج دينار و تيغ و كمر * همان مايه‌ور جوشن و خود زر

به روزى دهان داد يك سر كليد * چو آمد گه نام جستن پديد

برافشاند بر لشكر آن خواسته * سوار و پياده شد آراسته

يكى لشكرى گشن برسان كوه * زمين از پى باد پايان ستوه

دل شير غرّان از يشان ببيم * همه غرقه در آهن و زرّ و سيم

بفرمودشان جنگ را ساختن * دل و گوش دادن بكين آختن

برفتند پيش سپهبد گروه * بر انبوه لشكر بكردار كوه

بريشان نگه كرد سالار مرد * زمين تيره ديد آسمان لاژورد

چنين گفت كز گاه رزم پشين * نياراست كس رزمگاهى چنين

باسب و سليح و بسيم و بزر * بپيلان جنگى و شيران نر

اگر يار باشد جهان آفرين * نپيچيم از ايدر عنان تا بچين

چو بنشست فرزانگان را بخواند * ابا نامداران برامش نشاند

همى خورد شادى كنان دل بجاى * همى با يلان جنگ را كرد راى

[ نامه نوشتن پيران به گودرز و آشتى خواستن ]

[ نامه نوشتن پيران به گودرز و آشتى خواستن ]

بپيران رسيد آگهى زين سخن * كه سالار ايران چه افگند بن

ازان آگهى شد دلش پر نهيب * سوى چاره برگشت و بند و فريب

ز دستور فرخنده راى آنگهى * بجست اندر آن كينه جستن رهى

يكى نامه فرمود پس تا دبير * نويسد سوى پهلوان دلپذير

سر نامه كرد آفرين بزرگ * بيزدان پناهش ز ديو سترگ

دگر گفت كز كردگار جهان * بخواهم همى آشكار و نهان

مگر كز ميان دو رويه سپاه * جهاندار بردارد اين كينه گاه

اگر تو كه گودرزى آن خواستى * كه گيتى بكينه بياراستى

برآمد ازين كينه‌گه كام تو * چه گويى چه باشد سرانجام تو

نگه كن كه چندان دليران من * ز خويشان نزديك و شيران من

تن بىسرانشان فگندى به خاك * ز يزدان ندارى همى شرم و باك

ز مهر و خرد روى برتافتى * كنون آنچ جستى همه يافتى

گه آمد كه گردى ازين كينه سير * به خون ريختن چند باشى دلير