شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٩٥

[ پاسخ نامهء گودرز از خسرو ]

بفرمود تا پرده برداشتند * باسبش ز درگاه بگذاشتند

هجير اندر آمد چو خسرو بدوى * نگه كرد پيشش بماليد روى

بپرسيد بسيار و بنشاندش * هزاران هجير آفرين خواندش

ز گوهر يكى تاج پيروزه شاه * بسر بر نهادش چو رخشنده ماه

ز گودرز و ز مهتران سپاه * ز هر يك يكايك بپرسيد شاه

درود بزرگان بخسرو بداد * همه كار لشكر برو كرد ياد

به دو داد پس نامهء پهلوان * جوان خردمند روشن روان

نويسنده را پيش بنشاندند * بفرمود تا نامه بر خواندند

چو برخواند نامه بخسرو دبير * ز ياقوت رخشان دهان هجير

بياگند و زان پس بگنجور گفت * كه دينار و ديبا بيار از نهفت

بياورد بدره چو فرمان شنيد * همى ريخت تا شد سرش ناپديد

بياورد پس جامهء زرنگار * چنانچون بود از در شهريار

هميدون ببردند پيش هجير * ابا زين زرّين ده اسب هژير

بيارانش بر خلعت افگند نيز * درم داد و دينار و هر گونه چيز

ازان پس چو از جاى برخاستند * نشستنگه مى بياراستند

هجير و بزرگان خسرو پرست * گرفتند يك سر همه مى بدست

نشستند يك روز و يك شب بهم * همى راى زد خسرو از بيش و كم

بشبگير خسرو سر و تن بشست * بپيش جهان داور آمد نخست

بپوشيد نو جامهء بندگى * دو ديده چو ابرى ببارندگى

دو تايى شده پشت و بنهاد سر * همى آفرين خواند بر دادگر

ازو خواست پيروزى و فرّهى * به دو جست ديهيم و تخت مهى

بيزدان بناليد ز افراسياب * به درد از دو ديده فرو ريخت آب

و ز آنجا بيامد چو سرو سهى * نشست از بر گاه شاهنشهى

[ پاسخ نامهء گودرز از خسرو ]

[ پاسخ نامهء گودرز از خسرو ]

دبير خردمند را پيش خواند * سخنهاى بايسته با او براند

چو آن نامه را زود پاسخ نوشت * پديد آوريد اندرو خوب و زشت

نخست آفرين كرد بر كردگار * كزو ديد نيك و بد روزگار

دگر آفرين كرد بر پهلوان * كه جاويد بادى و روشن روان

خجسته سپهدار بسيار هوش * همه راى و دانش همه جنگ و جوش

خداوند گوپال و تيغ بنفش * فروزندهء كاويانى درفش

سپاس از جهاندار يزدان ما * كه پيروز بودند گردان ما

از اختر ترا روشنايى نمود * ز دشمن برآورد ناگاه دود

نخست آنك گفتى كه مر گيو را * بزرگان فرزانه و نيو را

بنزديك پيران فرستاده‌ام * چه مايه ورا پندها داده‌ام

نپذيرفت ازان پس خود او پند من * نجست اندرين كار پيوند من

سپهبد يكى داستان زد برين * چو دستور پيشين برآورد كين

كه هر مهترى كو روان كاستست * ز نيكى ببخت بد آراستست

مرا زان سخن پيش بود آگهى * كه پيران دل از كين نخواهد تهى