شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٩٤

[ يارى خواستن گودرز از خسرو ]

وزو يار خواهد بجنگ سپاه * رسانم كنون آگهى من بشاه

[ يارى خواستن گودرز از خسرو ]

[ يارى خواستن گودرز از خسرو ]

نويسندهء نامه را خواند و گفت * بر آورد خواهم نهان از نهفت

اگر برگشايى تو لب را ز بند * زبان آورد بر سرت بر گزند

يكى نامه فرمود نزديك شاه * بآگاه كردن ز كار سپاه

بخسرو نمود آن كجا رفته بود * سخن هرچ پيران به دو گفته بود

فرستادن گيو و پيوند و مهر * نمودن به دو كار گردان سپهر

ز پاسخ كه دادند مر گيو را * بزرگان و فرزانهء نيو را

و زان لشكرى كز پسش چون پلنگ * بياورد سوى كنابد بجنگ

ازان پس كجا رزمگه ساختند * و زان رزم دل را بپرداختند

ز هومان و نستيهن جنگجوى * سراسر همه ياد كرد اندر اوى

ز كردار بيژن كه روز نبرد * بدان گرز داران توران چه كرد

سخن سر بسر چون همه گفته بود * ز پيكار و جنگ آن كجا رفته بود

بپردخت زان پس بافراسياب * كه با لشكر آمد بنزديك آب

گر او از لب رود جيحون سپاه * بايران گذارد سپه را به راه

تو دانى كه با او نداريم پاى * ايا فر خجسته جهان كدخداى

مگر خسرو آيد به پشت سپاه * بسر بر نهد بندگانرا كلاه

ور ايدونك پيران كند دست پيش * بخواهد سپه ياور از شاه خويش

بخسرو رسد زان سپس آگهى * كه با او چه سازد ببختت رهى

و ديگر كه از رستم ديو بند * ز لهراسب و ز اشكش هوشمند

ز كردار ايشان بكهتر خبر * رساند مگر شاه پيروزگر

چو نامه به مهر اندر آورد و بند * بفرمود تا بر ستور نوند

نشستنگه خسروى ساختند * فراوان تگاور برون تاختند

بفرمود تا رفت پيشش هجير * جوانى بكردار هشيار و پير

بگفت آن سخن سر بسر پهلوان * بپيش هشيوار پور جوان

به دو گفت كاى پور هشيار دل * يكى تيز گردان بدين كار دل

اگر مر ترا نزد من دستگاه * همى جست بايد كنونست گاه

چو بستانى اين نامه هم در زمان * برو هم بكردار باد دمان

شب و روز ماساى و سر بر مخار * ببر نامهء من بر شهريار

بپدرود كردن گرفتش ببر * برون آمد از پيش فرخ پدر

ز لشكر دو تن را بر خويش خواند * سبكشان باسب تگاور نشاند

برون شد ز پرده سراى پدر * بهر منزلى بر هيونى دگر

خور و خواب و آرامشان بر ستور * چه تاريكئ شب چه تابنده هور

بران گونه پويان به راه آمدند * بيك هفته نزديك شاه آمدند

چو از راه ايران بيامد سوار * كس آمد بر خسرو نامدار

پذيره فرستاد شمّاخ را * چه مايه دليران گستاخ را

بپرسيد چون ديد روى هجير * كه اى پهلوان زادهء شير گير

درو دست بارى كه بس ناگهان * رسيدى بنزديك شاه جهان