شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨٧

[ دادن گيو زره سياوش را به بيژن ]

و ديگر كه اين جاى كين جستنست * جهان را ز آهرمنان شستنست

بكين سياوش بفرمان شاه * نشايد بپيوند كردن نگاه

و گر بارد از ابر پولاد تيغ * نشايد كه داريم ما جان دريغ

نشايد شكستن دلش را بجنگ * بپوشيدنش جامهء نام و ننگ

كه چون كاهلى پيشه گيرد جوان * بماند منش پست و تيره روان

چو پاسخ چنين يافت چاره نبود * يكى با پسر نيز بند آزمود

بگودرز گفت اى جهان پهلوان * بجايى كه پيكار خيزد بجان

مرا خود شب و روز كارست پيش * چرا داد بايد مرا جان خويش

نه فرزند بايد نه گنج و سپاه * نه آزرم سالار و فرمان شاه

اگر جنگ جويد سليحش كجاست * زره دارد از من چه بايدش خواست

چنين گفت پيش پدر رزمساز * كه ما را بدرع تو نايد نياز

برانى كه اندر جهان سر بسر * بدرع تو جويند مردان هنر

چو درع سياوش نباشد بجنگ * نجويند گردنكشان نام و ننگ

بر انگيخت اسب از ميان سپاه * كه آيد ز لشكر بآوردگاه

چو از پيش گودرز شد ناپديد * دل گيو ز اندوه او بر دميد

پشيمان شد از درد دل خون گريست * نگر تا غم و مهر فرزند چيست

يكى به آسمان بر فرازيد سر * پر از خون دل از درد خسته جگر

بدادار گفت ار جهان داورى * يكى سوى اين خسته دل بنگرى

نسوزى تو از جان بيژن دلم * كه ز آب مژه تا دل اندر گلم

به من باز بخشش تو اى كردگار * بگردان ز جانش بد روزگار

بيامد پر انديشه دل پهلوان * پر از خون دل از بهر رفته جوان

بدل گفت خيره بيازردمش * چرا خواسته پيش ناوردمش

گر او را ز هومان بد آيد بسر * چبايد مرا درع و تيغ و كمر

بمانم پر از حسرت و درد و خشم * پر از آرزو دل پر از آب چشم

و زانجا دمان هم بكردار گرد * بپيش پسر شد بجاى نبرد

به دو گفت ما را چه دارى بتنگ * همى تيزى آرى بجاى درنگ

سيه مار چندان دمد روز جنگ * كه از ژرف دريا بر آيد نهنگ

درفشيدن ماه چندان بود * كه خورشيد تابنده پنهان بود

كنون سوى هومان شتابى همى * ز فرمان من سر بتابى همى

چنين برگزينى همى راى خويش * ندانى كه چون آيدت كار پيش

به دو گفت بيژن كه اى نيو باب * دل من ز كين سياوش متاب

كه هومان نه از روى و ز آهنست * نه پيل ژيان و نه آهرمنست

يكى مرد جنگست و من جنگجوى * ازو برنتابم ببخت تو روى

نوشته مگر بر سرم ديگرست * زمانه بدست جهان داورست

اگر بودنى بود دل را بغم * سزد گر ندارى نباشى دژم

چو بشنيد گفتار پور دلير * ميان بستهء جنگ برسان شير

فرود آمد از ديزهء راهجوى * سپر داد و درع سياوش بدوى