شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨٦

[ آگاه شدن بيژن از كردار هومان ]

مپندار كو كينه بيش آورد * سپه را برين دشت پيش آورد

من اينك به خون چنگ را شسته‌ام * همان جنگ او را كمر بسته‌ام

چو دستور باشد مرا پهلوان * شوم پيش او چون هژبر دمان

بفرمايد اكنون سپهبد بگيو * مگر كان سليح سياوش نيو

دهد مر مرا خود و رومى زره * ز بند زره بر گشايد گره

چو بشنيد گودرز گفتار اوى * بديد آن دل و راى هشيار اوى

ز شادى برو آفرين كرد سخت * كه از تو مگر داد جاويد بخت

تو تا بر نشستى بزين پلنگ * نهنگ از دم آسود و شيران ز جنگ

بهر كارزار اندر آيى دلير * بهر جنگ پيروز باشى چو شير

نگه كن كه با او بآوردگاه * توانى شدن زان پس آورد خواه

كه هومان يكى بد كنش ريمنست * بآورد و جنگ او چو آهرمنست

جوانى و ناگشته بر سر سپهر * ندارى همى بر تن خويش مهر

بمان تا يكى رزم ديده هژبر * فرستم بجنگش بكردار ابر

برو تير باران كند چون تگرگ * بسر بر بدوزدش پولاد ترگ

به دو گفت بيژن كه اى پهلوان * هنرمند باشد دلير و جوان

مرا گر بديدى برزم فرود * ز سر باز بايد كنون آزمود

بجنگ پشن بر نوشتم زمين * نبيند كسى پشت من روز كين

مرا زندگانى نه اندر خورست * گر از ديگرانم هنر كمترست

و گر باز دارى مرا زين سخن * بدان روى كآهنگ هومان مكن

بنالم من از پهلوان پيش شاه * نخواهم كمر زان سپس نه كلاه

بخنديد گودرز و زو شاد شد * بسان يكى سرو آزاد شد

به دو گفت نيك اختر و بخت گيو * كه فرزند بيند همى چون تو نيو

تو تا چنگ را باز كردى بجنگ * فرو ماند از جنگ چنگ پلنگ

ترا دادم اين رزم هومان كنون * مگر بخت نيكت بود رهنمون

گر اين اهرمن را بدست تو هوش * برايد بفرمان يزدان بكوش

بنام جهاندار يزدان ما * بپيروزى شاه و گردان ما

بگويم كنون گيو را كان زره * كه بيژن همى خواهد او را بده

گر ايدونك پيروز باشى به روى * ترا بيشتر نزد من آبروى

ز فرهاد و گيوت برآرم بجاه * بگنج و سپاه و بتخت و كلاه

بگفت اين سخن با نبيره نيا * نبيره پر از بند و پر كيميا

پياده شد از اسب و روى زمين * ببوسيد و بر باب كرد آفرين

بخواند آن زمان گيو را پهلوان * سخن گفت با او ز بهر جوان

و زان خسروانى زره ياد كرد * كجا خواست بيژن ز بهر نبرد

چنين داد پاسخ پدر را پسر * كه اى پهلوان جهان سر بسر

مرا هوش و جان و جهان اين يكيست * بچشمم چنين جان او خوار نيست

به دو گفت گودرز كاى مهربان * جز اين برد بايد بوى بر گمان

كه هر چند بيژن جوانست و نو * بهر كار دارد خرد پيش رو