شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨٤

[ رزم خواستن هومان از گودرز ]

شود كشته هومان برين رزمگاه * ز تركان نيايد كسى كينه خواه

دل پهلوانش بپيچد به درد * ازان پس بتندى نجويد نبرد

سپاهش بكوه كنابد شود * بجنگ اندرون دست ما بد شود

ور از نامداران اين انجمن * يكى كم شود گم شود نام من

شكسته شود دل گوان را بجنگ * نسازند زان پس بجايى درنگ

همان به كه با او نسازيم كين * برو بر ببنديم راه كمين

مگر خيره گردند و جويند جنگ * سپاه اندر آرند زان جاى تنگ

چنين داد پاسخ بهومان كه رو * بگفتار تندى و در كار نو

چو در پيش من برگشادى زبان * بدانستم از آشكارت نهان

كه كس را ز تركان نباشد خرد * كز انديشهء خويش رامش برد

ندانى كه شير ژيان روز جنگ * نيالايد از بن بروباه چنگ

و ديگر دو لشكر چنين ساخته * همه باد پايان سر افراخته

بكينه دو تن پيش سازند جنگ * همه نامداران بخايند چنگ

سپه را همه پيش بايد شدن * بانبوه زخمى ببايد زدن

تو اكنون سوى لشكرت باز شو * بر افراز گردن بسالار نو

كز ايرانيان چند جستم نبرد * نزد پيش من كس جز از باد سرد

بدان رزمگه بر شود نام تو * ز پيران بر آيد همه كام تو

به دو گفت هومان ببانگ بلند * كه بىكردن ِ كار گفتار چند

يكى داستان زد جهاندار شاه * به ياد آورم اندرين كينه گاه

كه تخت كيان جست خواهى مجوى * چو جويى از آتش مبر تاب روى

ترا آرزو جنگ و پيكار نيست * و گر گل چنى راه بىخار نيست

ندارى ز ايران يكى شير مرد * كه با من كند پيش لشكر نبرد

بچاره همى باز گردانييم * نگيرم فريبت اگر دانييم

همه نامداران پرخاش جوى * بگودرز گفتند كاينست روى

كه از ما يكى را بآوردگاه * فرستى بنزديك او كينه خواه

چنين داد پاسخ كه امروز روى * ندارد شدن جنگ را پيش اوى

چو هومان ز گودرز برگشت چير * بر آشفت برسان شير دلير

بخنديد و روى از سپهبد بتافت * سوى روزبانان لشكر شتافت

كمان را بزه كرد و زيشان چهار * بيفگند ز اسب اندران مرغزار

چو آن روزبانان لشكر ز دور * بديدند زخم سر افراز تور

رهش باز دادند و بگريختند * بآورد با او نياويختند

به بالا بر آمد بكردار مست * خروشش همى كوه را كرد پست

همى نيزه برگاشت بر گرد سر * كه هومان ويسه است پيروز گر

خروشيدن ناى رويين ز دشت * بر آمد چو نيزه ز بالا بگشت

ز شادى دليران توران سپاه * همى ترگ سودند بر چرخ ماه

چو هومان بيامد بدان چيرگى * بپيچيد گودرز زان چيرگى

سپهبد پر از شرم گشته دژم * گرفته برو خشم و تندى ستم