شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨٣

[ رزم خواستن هومان از گودرز ]

بدين گرز جويى همى كارزار * كه بر ترگ و جوشن نيايد به كار

[ رزم خواستن هومان از گودرز ]

[ رزم خواستن هومان از گودرز ]

و ز آنجا بدان خيرگى بازگشت * تو گفتى مگر شير بد ساز گشت

كمر بستهء كين آزادگان * بنزديك گودرز كشوادگان

بيامد يكى بانگ برزد بلند * كه اى بر منش مهتر ديو بند

شنيدم همه هرچ گفتى بشاه * و زان پس كشيدى سپه را به راه

چنين بود با شاه پيمان تو * بپيران سالار فرمان تو

فرستاده كامد بتوران سپاه * گزين پور تو گيو لشكر پناه

ازان پس كه سوگند خوردى به ماه * بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه

كه گر چشم من در گهء كارزار * بپيران بر افتد برآرم دمار

چو شير ژيان لشكر آراستى * همى بآرزو جنگ ما خواستى

كنون از پس كوه چون مستمند * نشستى بكردار غرم نژند

بكردار نخچير كز شرزه شير * گريزان و شير از پس اندر دلير

گزيند ببيشه درون جاى تنگ * نجويد ز تيمار جان نام و ننگ

يكى لشكرت را بهامون گذار * چه دارى سپاه از پس كوهسار

چنين بود پيمانت با شهريار * كه بر كينه گه كوه گيرى حصار

به دو گفت گودرز كانديشه كن * كه باشد سزا با تو گفتن سخن

چو پاسخ بيابى كنون ز انجمن * به بىدانشى بر نهى اين سخن

تو بشناس كز شاه فرمان من * همين بود سوگند و پيمان من

كنون آمدم با سپاهى گران * از ايران گزيده دلاور سران

شما هم بكردار روباه پير * ببيشه در از بيم نخچير گير

همى چاره سازيد و دستان و بند * گريزان ز گرز و سنان و كمند

دليرى مكن جنگ ما را مخواه * كه روباه با شير نايد به راه

چو هومان ز گودرز پاسخ شنيد * چو شير اندران رزمگه بر دميد

بگودرز گفت ار نيايى بجنگ * تو با من نه زانست كايدت ننگ

ازان پس كه جنگ پشن ديده‌اى * سر از رزم تركان بپيچيده‌اى

بلاون بجنگ آزمودى مرا * بآوردگه بر ستودى مرا

ار ايدونك هست اينك گويى همى * وزين كينه كردار جويى همى

يكى بر گزين از ميان سپاه * كه با من بگردد بآوردگاه

كه من از فريبرز و رهّام جنگ * بجستم بسان دلاور پلنگ

بگشتم سراسر همه انجمن * نيامد ز گردان كسى پيش من

بگودرز بد بند پيكارشان * شنيدن نه ارزيد گفتارشان

تو آنى كه گويى بروز نبرد * بخنجر كنم لاله بر كوه زرد

يكى با من اكنون بدين رزمگاه * بگرد و بگرز گران كينه خواه

فراوان پسر دارى اى نامور * همه بسته بر جنگ ما بر كمر

يكى را فرستى بر من بجنگ * اگر جنگ جويى چه جويى درنگ

پس انديشه كرد اندران پهلوان * كه پيشش كه آيد بجنگ از گوان

گر از نامداران هژبرى دمان * فرستم بنزديك اين بد گمان