شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨٢

[ رزم خواستن هومان از فريبرز ]

چنين داد رهّام پاسخ بدوى * كه اى نامور گرد پرخاش جوى

ز تركان ترا بخرد انگاشتم * ازين سان كه هستى نپنداشتم

كه تنها بدين رزمگاه آمدى * دلاور بپيش سپاه آمدى

بر آنى كه اندر جهان تيغ دار * نبندد كمر چون تو ديگر سوار

يكى داستان از كيان ياد كن * ز فام خرد گردن آزاد كن

كه هر كو بجنگ اندر آيد نخست * ره بازگشتن ببايدش جست

از اينها كه تو نام بردى بجنگ * همه جنگ را تيز دارند چنگ

و ليكن چو فرمان سالار شاه * نباشد نسازد كسى رزمگاه

اگر جنگ گردان بجويى همى * سوى پهلوان چون بپويى همى

ز گودرز دستورى جنگ خواه * پس از ما بجنگ اندر آهنگ خواه

به دو گفت هومان كه خيره مگوى * بدين روى با من بهانه مجوى

تو اين رزم را جاى مردان گزين * نه مرد سوارانى و دشت كين

[ رزم خواستن هومان از فريبرز ]

[ رزم خواستن هومان از فريبرز ]

و ز آنجا بقلب سپه بر گذشت * دمان تا بدان روى لشكر گذشت

بنزد فريبرز با ترجمان * بيامد بكردار باد دمان

يكى بر خروشيد كاى بد نشان * فرو برده گردن ز گردنكشان

سواران و پيلان و زرينه كفش * ترا بود با كاويانى درفش

بتركان سپردى بروز نبرد * يلانت بايران نخوانند مرد

چو سالار باشى شوى زير دست * كمر بندگى را ببايدت بست

سياوش رد را برادر توى * بگوهر ز سالار برتر توى

تو باشى سزاوار كين خواستن * بكينه ترا بايد آراستن

يكى با من اكنون بآوردگاه * ببايدت گشتن بپيش سپاه

بخورشيد تابان بر آيدت نام * كه پيش من اندر گذارى تو گام

و گر تو نيايى بجنگم رواست * زواره گرازه نگر تا كجاست

كسى را ز گردان بپيش من آر * كه باشد ز ايرانيان نامدار

چنين داد پاسخ فريبرز باز * كه با شير درّنده كينه مساز

چنينست فرجام روز نبرد * يكى شاد و پيروز و ديگر به درد

بپيروزى اندر بترس از گزند * كه يكسان نگردد سپهر بلند

درفش ار ز من شاه بستد رواست * بدان داد پيلان و لشكر كه خواست

بكين سياوش پس از كىقباد * كسى كو كلاه مهى بر نهاد

كمر بست تا گيتى آباد كرد * سپهدار گودرز كشواد كرد

هميشه بپيش كيان كينه خواه * پدر بر پدر نيو و سالار شاه

و ديگر كه از گرز او بىگمان * سر آيد بسالارتان بر زمان

سپه را به دويست فرمان جنگ * به دو باز گردد همه نام و ننگ

اگر با توَم جنگ فرمان دهد * دلم پر ز دردست درمان دهد

ببينى كه من سر چگونه ز ننگ * بر آرم چو پاى اندر آرم بجنگ

چنين پاسخش داد هومان كه بس * بگفتار بينم ترا دسترس

بدين تيغ كاندر ميان بسته‌اى * گيا بر كه از جنگ خود رسته‌اى