شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٨

[ فرستادن فريدون منوچهر را به جنگ تور و سلم ]

چو كافور موى و چو گلبرگ روى * دل آزرم جوى و زبان چرب گوى

جهان را ازو دل به بيم و اميد * تو گفتى مگر زنده شد جمشيد

منوچهر چون زاد سرو بلند * بكردار طهمورث ديوبند

نشسته بر شاه بر دست راست * تو گوئى زبان و دل پادشاست

[ بپيش اندرون قارن رزم زن * بدست چپش سرو شاه يمن ]

[ چو شاه يمن سرو دستورشان * چو پيروز گرشاسپ گنجورشان ]

[ شمار در گنجها ناپديد * كس اندر جهان آن بزرگى نديد ]

همه گرد ايوان دو رويه سپاه * بزرين عمود و بزرين كلاه

[ سپهدار چون قارن كاوگان * بپيش سپاه اندرون آوگان ]

[ مبارز چو شيروى درّنده شير * چو شاپور يل ژنده پيل ِ دلير ]

چنو بست بر كوههء پيل كوس * هوا گردد از گرد چون آبنوس

گر آيند زى ما بجنگ آن گروه * شود كوه هامون و هامون كوه

همه دل پر از كين و پر چين به روى * بجز جنگشان نيست چيز آرزوى

بريشان همه بر شمرد آنچه ديد * سخن نيز كز آفريدون شنيد

دو مرد جفا پيشه را دل ز درد * بپيچيد و شد رويشان لاژورد

نشستند و جستند هر گونه راى * سخن را نه سر بود پيدا نه پاى

بسلم بزرگ آنگهى تور گفت * كه آرام و شادى ببايد نهفت

[ نبايد كه آن بچّهء نره شير * شود تيز دندان و گردد دلير ]

[ چنان نامور بىهنر چون بود * كش آموزگار آفريدون بود ]

[ نبيره چو شد راى زن بانيا * از ان جايگه بردمد كيميا ]

ببايد بسيچيد ما را بجنگ * شتاب آوريدن بجاى درنگ

ز لشكر سواران برون تاختند * ز چين و ز خاور سپه ساختند

فتاد اندران بوم و بر گفت‌گوى * جهانى بديشان نهادند روى

سپاهى كه آن را كرانه نبود * بدان بد كه اختر جوانه نبود

ز خاور دو لشكر بايران كشيد * بخفتان و خود اندرون ناپديد

[ ابا ژنده پيلان و با خواسته * دو خونى بكينه دل آراسته ]

[ فرستادن فريدون منوچهر را به جنگ تور و سلم ]

[ فرستادن فريدون منوچهر را به جنگ تور و سلم ]

سپه چون بنزديك ايران كشيد * همانگه خبر با فريدون رسيد

بفرمود پس تا منوچهر شاه * ز پهلو بهامون گذارد سپاه

[ يكى داستان زد جهان ديده كى * كه مرد جوان چون بود نيك پى ]

[ بدام آيدش ناسگاليده ميش * پلنگ از پس پشت و صياد پيش ]

[ شكيبائى و هوش و راى و خرد * هژبر از بيابان بدام آورد ]

[ و ديگر ز بد مردم بد كنش * بفرجام روزى بپيچد تنش ]

[ بباد افره آنگه شتابيدمى * كه تفسيده آهن بتابيدمى ]

چو لشكر منوچهر بر ساده دشت * برون برد آنجا ببد روز هشت

فريدونش هنگام رفتن بديد * سخنها بدانش به دو گستريد

[ منوچهر گفت اى سرافراز شاه * كَى آيد كسى پيش تو كينه خواه ]