شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٧٩

[ دستور نبرد خواستن هومان از پيران ]

جگر خسته گشتست و گم كرده راه * نخواهد كه بيند همى رزمگاه

بپيرانش بر چشم بايد فگند * نهادست سر سوى كوه بلند

سپهدار كو ناشمرده سپاه * ستاره شمارد همى گرد ماه

تو بشناس كاندر تنش نيست خون * شد از جنگ جنگاوران او زبون

شگفت از جهان ديده گودرز نيست * كه او را روان خود برين مرز نيست

شگفت از تو آيد مرا اى پدر * كه شير ژيان از تو جويد هنر

دو لشكر همى بر تو دارند چشم * يكى تيز كن مغز و بفروز خشم

كنون چون جهان گرم و روشن هوا * بگيرد همى رزم لشكر نوا

چو اين روزگار خوشى بگذرد * چو پولاد روى زمين بفسرد

چو بر نيزه‌ها گردد افسرده چنگ * پس پشت تيغ آيد و پيش سنگ

كه آيد ز گردان بپيش سپاه * كه آورد گيرد بدين رزمگاه

ور ايدونك ترسد همى از كمين * ز جنگ سواران و مردان كين

به من داد بايد سوارى هزار * گزين من اندر خور كارزار

بر آريم گرد از كمينگاهشان * سر افشان كنيم از بر ماهشان

ز گفتار بيژن بخنديد گيو * بسى آفرين كرد بر پور نيو

بدادار گفت از تو دارم سپاس * تو دادى مرا پور نيكى شناس

همش هوش دادى و هم زور كين * شناساى هر كار و جوياى دين

به من بازگشت اين دلاور جوان * چنانچون بود بچه پهلوان

چنين گفت مر جفت را نرّه شير * كه فرزند ما گر نباشد دلير

ببرّيم ازو مهر و پيوند پاك * پدرش آب دريا بود مام خاك

و ليكن تو اى پور چيره سخن * زبان بر نيا بر گشاده مكن

كه او كارديدست و داناترست * برين لشكر نامور مهترست

كسى كو بود سودهء كارزار * نبايد بهر كارش آموزگار

سواران ما گر ببار اندرند * نه تركان برنگ و نگار اندرند

همه شور بختند و برگشته سر * همه ديده پر خون و خسته جگر

همى خواهد اين باب كارآزماى * كه تركان بجنگ اندر آرند پاى

پس پشتشان دور ماند ز كوه * برد لشكر كينه ور همگروه

ببينى تو گوپال گودرز را * كه چون بر نوردد همى مرز را

و ديگر كجا ز اختر نيك و بد * همى گردش چرخ را بشمرد

چو پيش آيد آن روزگار بهى * كند روى گيتى ز تركان تهى

چنين گفت بيژن بپيش پدر * كه اى پهلوان جهان سر بسر

خجسته نيا را گر اينست راى * سزد گر نداريم رومى قباى

شوم جوشن و خود بيرون كنم * بمى روى پژمرده گلگون كنم

چو آيم جهان پهلوان را به كار * بيايم كمر بستهء كارزار

[ دستور نبرد خواستن هومان از پيران ]

[ دستور نبرد خواستن هومان از پيران ]

و زان لشكر ترك هومان دلير * بپيش برادر بيامد چو شير

كه اى پهلوان رد افراسياب * گرفت اندرين دشت ما را شتاب

بهفتم فراز آمد اين روزگار * ميان بسته در جنگ چندين سوار