شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٧٨

[ رفتن بيژن به نزد گيو و رزم خواستن ]

برين گونه كآمد ببايست ساخت * چو سوى يلان چنگ بايست آخت

پس از نامداران افراسياب * كسى كش سر از كينه گيرد شتاب

گزين كرد شمشير زن سى هزار * كه بودند شايستهء كارزار

بهومان سپرد آن زمان قلبگاه * سپاهى هژبر اوژن و رزمخواه

بخواند اندريمان و او خواست را * نهادِ چپ لشكر و راست را

چپ لشكرش را بديشان سپرد * ابا سى هزار از دليران گرد

چو لهّاك جنگى و فرشيدورد * ابا سى هزار از دليران مرد

گرفتند بر ميمنه جايگاه * جهان سر بسر گشت ز آهن سياه

چو زنگولهء گرد و كلباد را * سپهرم كه بد روز فرياد را

برفتند با نيزه ور ده هزار * به پشت سواران خنجرگزار

برون رفت رويين رويينه تن * ابا ده هزار از يلان ختن

بدان تا دران بيشه اندر چو شير * كمينگه كند با يلان دلير

طلايه فرستاد بر سوى كوه * سپهدار ايران شود زو ستوه

گر از رزمگه پى نهد پيشتر * و گر جنبد از خويشتن بيشتر

سپهدار رويين بكردار شير * پس پشت او اندر آيد دلير

همان ديده‌بان بر سر كوه كرد * كه جنگ سواران بىاندوه كرد

ز ايرانيان گر سوارى ز دور * عنان تافتى سوى پيكار تور

نگهبان ديده گرفتى خروش * همه رزمگاه آمدى زو به جوش

[ رفتن بيژن به نزد گيو و رزم خواستن ]

[ رفتن بيژن به نزد گيو و رزم خواستن ]

دو لشكر به روى اندر آورد روى * همه نامداران پرخاش جوى

چنين ايستاده سه روز و سه شب * يكى را به گفتن نجنبيد لب

همى گفت گودرز گر پشت خويش * سپارم بديشان نهم پاى پيش

سپاه اندر آيد پس پشت من * نماند جز از باد در مشت من

شب و روز بر پاى پيش سپاه * همى جست نيك اختر هور و ماه

كه روزى كه آن روز نيك اخترست * كدامست و جنبش كرا بهترست

كجا بر دمد باد روز نبرد * كه چشم سواران بپوشد بگرد

بريشان بيابم مگر دستگاه * بكردار باد اندر آرم سپاه

نهاده سپهدار پيران دو چشم * كه گودرز را دل بجوشد ز خشم

كند پشت بر دشت و راند سپاه * سپاه اندر آرد به پشت سپاه

بروز چهارم ز پيش سپاه * بشد بيژن گيو تا قلبگاه

بپيش پدر شد همه جامه چاك * همى به آسمان بر پراگند خاك

به دو گفت كاى باب كار آزماى * چه دارى چنين خيره ما را بپاى

بپنجم فراز آمد اين روزگار * شب و روز آسايش آموزگار

نه خورشيد شمشير گردان بديد * نه گردى به روى هوا بر دميد

سواران بخفتان و خود اندرون * يكى را برَگ بر نجنبيد خون

بايران پس از رستم نامدار * نبودى چو گودرز ديگر سوار

چنين تا بيامد ز جنگ پشن * ازان كشتن و رزمگاه گشن

بلاون كه چندان پسر كشته ديد * سر بخت ايرانيان گشته ديد