شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٧٦

[ رده بر كشيدن هر دو سپاه ]

كه گودرز و گيو اندر آمد بجنگ * سپه بايد ايدر مرا بىدرنگ

سپاه آمد از نزد افراسياب * چو ما بازگشتيم بگذاشت آب

كنون كينه را كوس بر پيل بست * همى جنگ ما را كند پيش دست

چنين گفت با گيو پس پهلوان * كه پيران بسيرى رسيد از روان

همين داشتم چشم زان بد نهان * و ليكن بفرمان شاه جهان

ببايست رفتن كه چاره نبود * دلش را كنون شهريار آزمود

يكى داستان گفته بودم بشاه * چو فرمود لشكر كشيدن به راه

كه دل را ز مهر كسى بر گسل * كجا نيستش با زبان راست دل

همه مهر پيران بتركان برست * بشويد همى شاه ازو پاك دست

چو پيران سپاه از كنابد براند * بروز اندرون روشنايى نماند

سواران جوشن وران صد هزار * ز تركان كمر بستهء كارزار

برفتند بسته كمرها بجنگ * همه نيزه و تيغ هندى بچنگ

چو دانست گودرز كآمد سپاه * بزد كوس و آمد ز زيبد به راه

ز كوه اندر آمد بهامون گذشت * كشيدند لشكر بران پهن دشت

بكردار كوه از دو رويه سپاه * ز آهن بسر بر نهاده كلاه

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * بجنبد همى كوه گفتى ز جاى

ز زيبد همى تا كنابد سپاه * در و دشت از يشان كبود و سياه

ز گرد سپه روز روشن نماند * ز نيزه هوا جز بجوشن نماند

و ز آواز اسبان و گرد سپاه * بشد روشنايى ز خورشيد و ماه

ستاره سنان بود و خورشيد تيغ * از آهن زمين بود و ز گرز ميغ

بتوفيد ز آواز گردان زمين * ز ترگ و سنان آسمان آهنين

چو گودرز توران سپه را بديد * كه بر سان دريا زمين بر دميد

درفش از درفش و گروه از گروه * گسسته نشد شب بر آمد ز كوه

چو شب تيره شد پيل پيش سپاه * فراز آوريدند و بستند راه

برافروختند آتش از هر دو روى * از آواز گردان پر خاشجوى

جهان سر بسر گفتى آهرمنست * بدامن بر از آستين دشمنست

ز بانگ تبيره به سنگ اندرون * بدرّد دل اندر شب قيرگون

سپيده برآمد ز كوه سياه * سپهدار ايران بپيش سپاه

بآسوده اسب اندر آورد پاى * يلان را بهر سو همى ساخت جاى

سپه را سوى ميمنه كوه بود * ز جنگ دليران بىاندوه بود

سوى ميسره رود آب روان * چنان در خور آمد چو تن را روان

پياده كه اندر خور كارزار * بفرمود تا پيش روى سوار

صفى بر كشيدند نيزه وران * ابا گرزداران و كنداوران

هميدون پياده بسى نيزه دار * چه با تركش و تير جوشن گذار

كمانها فگنده ببازو درون * همى از جگرشان بجوشيد خون

پس پشت ايشان سواران جنگ * كز آتش بخنجر ببردند رنگ

پس پشت لشكر ز پيلان گروه * زمين از پى پيل گشته ستوه