شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٧٤

[ رفتن گيو به ويسه‌گرد به نزديك پيران ]

دگر هرچ از گنج نزديك تست * همه دشمن جان تاريك تست

ز اسپان پر مايه و گوهران * ز ديبا و دينار و ز افسران

ز ترگ و ز شمشير و برگستوان * ز خفتان و ز خنجر هندوان

همه آلت لشكر و سيم و زر * فرستى بنزديك ما سر بسر

ببيداد كز مردمان بستدى * فراز آوريدى ز دست بدى

بدان باز خرّى مگر جان خويش * ازين در كنى زود درمان خويش

چه اندر خور شهريارست ازان * فرستم بنزديك شاه جهان

ببخشيم ديگر همه بر سپاه * بجاى مكافات كرده گناه

و ديگر كه پور گزين ترا * نگهبان گاه و نگين ترا

برادرت هر دو سران سپاه * كه هزمان برآرند گردن به ماه

چو هر سه بدين نامدار انجمن * گروگان فرستى بنزديك من

بدان تا شوم ايمن از كار تو * برآرد درخت وفا بار تو

تو نيز آنگهى برگزينى دو راه * يكى راه جويى بنزديك شاه

ابا دودمان نزد خسرو شوى * بدان سايهء مهر او بغنوى

كنم با تو پيمان كه خسرو ترا * بخورشيد تابان برآرد سرا

ز مهر دل او تو آگه ترى * كزو هيچ نايد جز از بهترى

بشويى دل از مهر افراسياب * نبينى شب تيره او را بخواب

گر از شاه تركان بترسى ز بد * نخواهى كه آيى بايران سزد

بپرداز توران و بنشين بچاج * ببر تخت ساج و برافراز تاج

ورت سوى افراسيابست راى * برو سوى او جنگ ما را مپاى

اگر تو بخواهى بسيچيد جنگ * مرا زور شيرست و چنگ پلنگ

بتركان نمانم من از تخت بهر * كمان من ابرست و بارانش زهر

بسيچيدهء جنگ خيز اندر آى * گرت هست با شير درنده پاى

چو صف بر كشد از دو رويه سپاه * گنهكار پيدا شد از بىگناه

گرين گفته‌هاى مرا نشنوى * بفرجام كارت پشيمان شوى

پشيمانى آنگه نداردت سود * كه تيغ زمانه سرت را درود

بگفت اين سخن پهلوان با پسر * كه بر خوان بپيران همه در بدر

[ رفتن گيو به ويسه‌گرد به نزديك پيران ]

[ رفتن گيو به ويسه‌گرد به نزديك پيران ]

ز پيش پدر گيو شد تا ببلخ * گرفته به ياد آن سخنهاى تلخ

فرود آمد و كس فرستاد زود * بران سان كه گودرز فرموده بود

همان شب سپاه اندر آورد گرد * برفت از در بلخ تا ويسه گرد

كه پيران بدان شهر بد با سپاه * كه ديهيم ايران همى جست و گاه

فرستاده چون سوى پيران رسيد * سپهدار پيران سپه را بديد

بگفتند كآمد سوى بلخ گيو * ابا ويژگان سپهدار نيو

چو بشنيد پيران برافراخت كوس * شد از سم ّ اسبان زمين آبنوس

ده و دو هزارش ز لكشر سوار * فراز آمد اندر خور كارزار

از يشان دو بهره هم آنجا بماند * برفت و جهان ديدگان را بخواند

بيامد چو نزديك جيحون رسيد * بگرد لب آب لشكر كشيد