شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٧٢

[ فرستادن كىخسرو گودرز را به جنگ تورانيان ]

گزين كرد خسرو برستم سپرد * به دو گفت كاى نامبردار گرد

ره سيستان گير و بر كش بگاه * بهندوستان اندر آور سپاه

ز غزنين برو تا به راه برين * چو گردد ترا تاج و تخت و نگين

چو آن پادشاهى شود يك سره * بآبشخور آيد پلنگ و بره

فرامرز را ده كلاه و نگين * كسى كو بخواهد ز لشكر گزين

بزن كوس رويين و شيپور و ناى * بكشمير و كابل فزون زين مپاى

كه ما را سر از جنگ افراسياب * نيابد همى خورد و آرام و خواب

الانان و غزدژ بلهراسب داد * به دو گفت كاى گرد خسرو نژاد

برو با سپاهى بكردار كوه * گزين كن ز گردان لشكر گروه

سواران شايستهء كارزار * ببر تا برآرى ز دشمن دمار

باشكش بفرمود تا سى هزار * دمنده هژبران نيزه‌گزار

برد سوى خوارزم كوس بزرگ * سپاهى بكردار درنده گرگ

زند بر در شهر خوارزم گاه * ابا شيدهء رزم زن كينه خواه

سپاه چهارم بگودرز داد * چه مايه و را پند و اندرز داد

كه رو با بزرگان ايران بهم * چو گرگين و چون زنگه و گستهم

زواره فريبرز و فرهاد و گيو * گرازه سپهدار و رهّام نيو

بفرمود بستن كمرشان بجنگ * سوى رزم توران شدن بىدرنگ

سپهدار گودرز كشوادگان * همه پهلوانان و آزادگان

نشستند بر زين بفرمان شاه * سپهدار گودرز پيش سپاه

بگودرز فرمود پس شهريار * چو رفتى كمر بستهء كارزار

نگر تا نيازى ببيداد دست * نگردانى ايوان آباد پست

كسى كو بجنگت نبندد ميان * چنان ساز كش از تو نايد زيان

كه نپسندد از ما بدى دادگر * سپنجست گيتى و ما بر گذر

چو لشكر سوى مرز توران برى * مكن تيز دل را به آتش سرى

نگر تا نجوشى بكردار طوس * نبندى بهر كار بر پيل كوس

جهان ديده‌اى سوى پيران فرست * هشيوار و ز يادگيران فرست

بپند فراوانش بگشاى گوش * برو چادر مهربانى بپوش

بهر كار با هر كسى داد كن * ز يزدان نيكى دهش ياد كن

چنين گفت سالار لشكر بشاه * كه فرمان تو برتر از شيد و ماه

بدان سان شوم كم تو فرمان دهى * تو شاه جهاندارى و من رهى

بر آمد خروش از در پهلوان * ز بانگ تبيره زمين شد نوان

بلشكر گه آمد دمادم سپاه * جهان شد ز گرد سواران سياه

بپيش سپاه اندرون پيل شست * جهان پست گشته ز پيلان مست

و زان ژنده پيلان جنگى چهار * بياراسته از در شهريار

نهادند بر پشتشان تخت زر * نشستنگه شاه با زيب و فر

بگودرز فرمود تا بر نشست * بران تخت زر از بر پيل مست

برانگيخت پيلان و برخاست گرد * مر آن را بنيك اخترى ياد كرد