شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٨

[ جشن آراستن خسرو ]

فروزندهء مجلس و ميگسار * نوازندهء چنگ با پيش كار

همه بر سران افسران گران * بزر اندرون پيكر از گوهران

همه رخ چو ديباى رومى برنگ * خروشان ز چنگ و پرى زاده چنگ

طبقهاى سيمين پر از مشك ناب * بپيش اندرون آبگيرى گلاب

همى تافت از فرّ شاهنشهى * چو ماه دو هفته ز سرو سهى

همه پهلوانان خسرو پرست * برفتند ز ايوان سالار مست

بشبگير چون رستم آمد بدر * گشاده دل و تنگ بسته كمر

بدستورىِ بازگشتن بجاى * همى زد هشيوار با شاه راى

يكى دست جامه بفرمود شاه * گهر بافته با قبا و كلاه

يكى جام پر گوهر شاهوار * صد اسب و صد اشتر بزين و ببار

دو پنجَه پرى روى بسته كمر * دو پنجَه پرستار با طوق زر

همه پيش شاه جهان كدخداى * بياورد و كردند يك سر بپاى

همه رستم زابلى را سپرد * زمين را ببوسيد و برخاست گرد

بسر بر نهاد آن كلاه كيان * ببست آن كيانى كمر بر ميان

ابر شاه كرد آفرين و برفت * ره سيستان را بسيچيد تفت

بزرگان كه بودند با او بهم * برزم و ببزم و بشادى و غم

بر اندازه رويشان يك بيك هديه داد * از ايوان خسرو برفتند شاد

چو از كار كردن بپردخت شاه * بآرام بنشست بر پيشگاه

بفرمود تا بيژن آمدش پيش * سخن گفت زان رنج و تيمار خويش

ازان تنگ زندان و رنج زوار * فراوان سخن گفت با شهريار

و زان گردش روزگاران بد * همه داستان پيش خسرو بزد

بپيچيد و بخشايش آورد سخت * ز درد و غم دخت گم بوده بخت

بفرمود صد جامه ديباى روم * همه پيكرش گوهر و زرّ بوم

يكى تاج و ده بدره دينار نيز * پرستنده و فرش و هر گونه چيز

ببيژن بفرمود كاين خواسته * ببر سوى ترك روان كاسته

برنجش مفرسا و سردش مگوى * نگر تا چه آوردى او را به روى

تو با او جهان را بشادى گذار * نگه كن بدين گردش روزگار

يكى را بر آرد بچرخ بلند * ز تيمار و دردش كند بىگزند

و ز انجاش گردان برد سوى خاك * همه جاى بيمست و تيمار و باك

هم آن را كه پرورده باشد بناز * بيفگند خيره بچاه نياز

يكى را ز چاه آورد سوى گاه * نهد بر سرش بر ز گوهر كلاه

جهان را ز كردار بد شرم نيست * كسى را برش آب و آزرم نيست

هميشه بهر نيك و بد دسترس * و ليكن نجويد خود آزرم كس

چنينست كار سراى سپنج * گهى ناز و نوش و گهى درد و رنج

ز بهر درم تا نباشى به درد * بىآزار بهتر دل رادمرد

بدين كار بيژن سخن ساختم * بپيران و گودرز پرداختم