شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٧

[ جشن آراستن خسرو ]

چو گودرز و گيو آگهى يافتند * سوى شاه پيروز بشتافتند

بر آمد خروش و بيامد سپاه * تبيره زنان بر گرفتند راه

دمنده دمان گاو دم بر درش * بر آمد خروشيدن از لشكرش

سيه كرده ميدانش اسبان بسم * همه شهر آواى رويينه خم

بيك دست بر بسته شير و پلنگ * بزنجير ديگر سواران جنگ

گرازان سواران دمان و دنان * بدندان زمين ژنده پيلان كنان

بپيش سپاه اندرون بوق و كوس * درفش از پس پشت گودرز و طوس

پذيره شدن پيش پهلو سپاه * بدين گونه فرمود بيدار شاه

برفتند لشكر گروها گروه * زمين شد ز گردان بكردار كوه

چو آمد پديدار از انبوه نيو * پياده شد از باره گودرز و گيو

ز اسب اندر آمد جهان پهلوان * بپرسيدش از رنج ديده گوان

برو آفرين كرد گودرز و گيو * كه اى نامبردار و سالار نيو

دلير از تو گردد بهر جاى شير * سپهر از تو هرگز مگر داد سير

ترا جاودان باد يزدان پناه * بكام تو گر داد خورشيد و ماه

همه بنده كردى تو اين دوده را * ز تو يافتم پور گُم بوده را

ز درد و غمان رستگان تويم * بايران كمر بستگان تويم

بر اسبان نشستند يك سر مهان * گرازان بنزديك شاه جهان

چو نزديك شهر جهاندار شاه * فراز آمد آن گرد لشكر پناه

پذيره شدش نامدار جهان * نگهدار ايران و شاه مهان

چو رستم بفر جهاندار شاه * نگه كرد كآمد پذيره به راه

پياده شد و برد پيشش نماز * غمى گشته از رنج و راه دراز

جهاندار خسرو گرفتش ببر * كه اى دست مردى و جان هنر

تهمتن سبك دست بيژن گرفت * چنانكش ز شاه و پدر بپذيرفت

بياورد و بسپرد و بر پاى خاست * چنان پشت خمّيده را كرد راست

از ان پس اسيران توران هزار * بياورد بسته بر شهريار

برو آفرين كرد خسرو به مهر * كه جاويد بادا بكامت سپهر

خنك زال كش بگذرد روزگار * بماند بگيتى ترا يادگار

خجسته بر و بوم زابل كه شير * همى پروراند گوان و دلير

خنك شهر ايران و فرخ گوان * كه دارند چون تو يكى پهلوان

وزين هر سه برتر سر و بخت من * كه چون تو پرستد همى تخت من

بخورشيد ماند همى كار تو * بگيتى پراگنده كردار تو

بگيو آنگهى گفت شاه جهان * كه نيكست با كردگارت نهان

كه بر دست رستم جهان آفرين * به تو داد پيروز پور گزين

گرفت آفرين گيو بر شهريار * كه شادان بدى تا بود روزگار

سر رستمت جاودان سبز باد * دل زال فرخ به دو باد شاد

[ جشن آراستن خسرو ]

[ جشن آراستن خسرو ]

بفرمود خسرو كه بنهيد خوان * بزرگان برتر منش را بخوان

چو از خوان سالار برخاستند * نشستنگه مى بياراستند