شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٥

[ آمدن افراسياب به جنگ رستم ]

بايران بمردان ندانندمان * زنان كمر بسته خوانندمان

بر آشفت پس شه بسان پلنگ * ازان پس بفرمودشان ساز جنگ

بپيران بفرمود تا بست كوس * كه بر ما ز ايران همين بد فسوس

بزد ناى رويين بدرگاه شاه * بجوشيد در شهر توران سپاه

يلان صف كشيدند بر در سراى * خروش آمد از بوق و هندى دراى

سپاهى ز توران بدان مرز راند * كه روى زمين جز به دريا نماند

چو از ديدگه ديدبان بنگريد * زمين را چو درياى جوشان بديد

بر رستم آمد كه ببسيچ كار * كه گيتى سيه شد ز گرد سوار

به دو گفت ما زين نداريم باك * همى جنگ را برفشانيم خاك

بنه با منيژه گسى كرد و بار * بپوشيد خود جامهء كارزار

به بالا بر آمد سپه را بديد * خروشى چو شير ژيان بر كشيد

يكى داستان زد سوار دلير * كه روبه چه سنجد بچنگال شير

بگردان جنگاور آواز كرد * كه پيش آمد امروز ننگ و نبرد

كجا تيغ و ژوپين زهر آبدار * كجا نيزه و گرزهء گاوسار

هنرها كنون كرد بايد پديد * برين دشت بر كينه بايد كشيد

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * تهمتن برخش اندر آورد پاى

ازان كوه سر سوى هامون كشيد * چو لشكر بتنگ اندر آمد پديد

كشيدند لشكر بران پهن جاى * بهر سو ببستند ز آهن سراى

بياراست رستم يكى رزمگاه * كه از گرد اسبان هوا شد سياه

ابر ميمنه اشكش و گستهم * سواران بسيار با او بهم

چو رهّام و چون زنگه بر ميسره * به خون داده مر جنگ را يك سره

خود و بيژن گيو در قلبگاه * نگهدار گردان و پشت سپاه

پس پشت لشكر كه بيستون * حصارى ز شمشير پيش اندرون

چو افراسياب آن سپه را بديد * كه سالارشان رستم آمد پديد

غمى گشت و پوشيد خفتان جنگ * سپه را بفرمود كردن درنگ

برابر بآيين صفى بر كشيد * هوا نيلگون شد زمين ناپديد

چپ لشكرش را بپيران سپرد * سوى راستش را بهومان گرد

بگرسيوز و شيده قلب سپاه * سپرد و همى كرد هر سو نگاه

تهمتن همى گشت گرد سپاه * ز آهن بكردار كوهى سياه

فغان كرد كاى ترك شوريده بخت * كه ننگى تو بر لشكر و تاج و تخت

ترا چون سواران دل جنگ نيست * ز گردان لشكر ترا ننگ نيست

كه چندين بپيش من آيى بكين * بمردان و اسبان بپوشى زمين

چو در جنگ لشكر شود تيز چنگ * همى پشت بينم ترا سوى جنگ

ز دستان تو نشنيدى آن داستان * كه دارد به ياد از گه باستان

كه شيرى نترسد ز يك دشت گور * ستاره نتابد چو تابنده هور

بدرّد دل و گوش غرم سترگ * اگر بشنود نام چنگال گرگ

چو اندر هوا باز گسترد پر * بترسد ز چنگال او كبك نر