شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٣

[ شبيخون كردن رستم به ايوان افراسياب ]

بكنده دلم زين سراى سپنج * ز بس درد و سختى و اندوه و رنج

به دو گفت رستم كه بر جان تو * ببخشود روشن جهانبان تو

كنون اى خردمند آزاده خوى * مرا هست با تو يكى آرزوى

به من بخش گرگين ميلاد را * ز دل دور كن كين و بيداد را

به دو گفت بيژن كه اى يار من * ندانى كه چون بود پيكار من

ندانى تو اى مهتر شير مرد * كه گرگين ميلاد با من چه كرد

گر افتد برو بر جهان بين من * برو رستخيز آيد از كين من

به دو گفت رستم كه گر بد خوى * به يارى و گفتار من نشنوى

بمانم ترا بسته در چاه پاى * برخش اندر آرم شوم باز جاى

چو گفتار رستم رسيدش به گوش * ازان تنگ زندان بر آمد خروش

چنين داد پاسخ كه بد بخت من * ز گردان و ز دوده و انجمن

ز گرگين بدان بد كه بر من رسيد * چنين روز نيزم ببايد كشيد

كشيديم و گشتيم خشنود از وى * ز كينه دل من بياسود از وى

فرو هشت رستم بزندان كمند * بر آوردش از چاه با پاى بند

برهنه تن و موى و ناخن دراز * گدازيده از رنج و درد و نياز

همه تن پر از خون و رخساره زرد * ازان بند زنجير زنگار خورد

خروشيد رستم چو او را بديد * همه تن در آهن شده ناپديد

بزد دست و بگسست زنجير و بند * رها كرد ازو حلقهء پاى بند

سوى خانه رفتند زان چاهسار * بيك دست بيژن بديگر زوار

تهمتن بفرمود شستن سرش * يكى جامه پوشيد نو بر برش

ازان پس چو گرگين بنزديك اوى * بيامد بماليد بر خاك روى

ز كردار بد پوزش آورد پيش * بپيچيد زان خام كردار خويش

دل بيژن از كينش آمد به راه * مكافات ناورد پيش گناه

شتر بار كردند و اسبان بزين * بپوشيد رستم سليح گزين

نشستند بر باره ناماوران * كشيدند شمشير و گرز گران

گسى كرد بار و بر آراست كار * چنانچون بود در خور كارزار

بشد با بنه اشكش تيز هوش * كه دارد سپه را بهر جاى گوش

ببيژن بفرمود رستم كه شو * تو با اشكش و با منيژه برو

كه ما امشب از كين افراسياب * نيابيم آرام و نه خورد و خواب

يكى كار سازم كنون بر درش * كه فردا بخندد برو كشورش

به دو گفت بيژن منم پيش رو * كه از من همى كينه سازند نو

برفتند با رستم آن هفت گرد * بنه اشكش تيز هش را سپرد

عنانها فگندند بر پيش زين * كشيدند يك سر همه تيغ كين

[ شبيخون كردن رستم به ايوان افراسياب ]

[ شبيخون كردن رستم به ايوان افراسياب ]

بشد تا بدرگاه افراسياب * بهنگام سستى و آرام و خواب

بر آمد ز ناگه ده و دار و گير * درخشيدن تيغ و باران تير

سران را بسى سر جدا شد ز تن * پر از خاك ريش و پر از خون دهن

ز دهليز در رستم آواز داد * كه خواب تو خوش باد و گردانت شاد