شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٢

[ برآوردن رستم ، بيژن را از چاه ]

سوى كردگار جهان كرد سر * كه اى پاك و بخشنده و دادگر

ز هر بد تو باشى مرا دستگير * تو زن بر دل و جان بد خواه تير

بده داد من زآنك بيداد كرد * تو دانى غمان من و داغ و درد

مگر باز يابم بر و بوم را * نمانم بننگ اختر شوم را

تو اى دخت رنج آزموده ز من * فدا كرده جان و دل و چيز و تن

بدين رنج كز من تو برداشتى * زيان مرا سود پنداشتى

بدادى به من گنج و تاج و گهر * جهاندار خويشان و مام و پدر

اگر يابم از چنگ اين اژدها * بدين روزگار جوانى رها

بكردار نيكان يزدان پرست * بپويم بپاى و بيازم بدست

بسان پرستار پيش كيان * بپاداش نيكيت بندم ميان

منيژه بهيزم شتابيد سخت * چو مرغان بر آمد بشاخ درخت

بخورشيد بر چشم و هيزم ببر * كه تا كى بر آرد شب از كوه سر

چو از چشم خورشيد شد ناپديد * شب تيره بر كوه دامن كشيد

بدانگه كه آرام گيرد جهان * شود آشكاراى گيتى نهان

كه لشكر كشد تيره شب پيش روز * بگردد سر هور گيتى فروز

منيژه سبك آتشى بر فروخت * كه چشم شب قيرگون را بسوخت

بدلش اندرون بانگ رويينه خم * كه آيد ز ره رخش پولاد سم

[ برآوردن رستم ، بيژن را از چاه ]

[ برآوردن رستم ، بيژن را از چاه ]

بدانگه كه رستم ببر بر گره * بر افگند و زد بر گره بر زره

بشد پيش يزدان خورشيد و ماه * بيامد به دو كرد پشت و پناه

همى گفت چشم بدان كور باد * بدين كار بيژن مرا زور باد

بگردان بفرمود تا همچنين * ببستند بر گردگه بند كين

بر اسبان نهادند زين خدنگ * همه جنگ را تيز كردند چنگ

تهمتن برخشنده بنهاد روى * همى رفت پيش اندرون راه جوى

چو آمد بر سنگ اكوان فراز * بدان چاه اندوه و گُرم و گداز

چنين گفت با نامور هفت گرد * كه روى زمين را ببايد سترد

ببايد شما را كنون ساختن * سر چاه از سنگ پرداختن

پياده شدند آن سران سپاه * كزان سنگ پردخت مانند چاه

بسودند بسيار بر سنگ چنگ * شده مانده گردان و آسوده سنگ

چو از نامداران بپالود خوى * كه سنگ از سر چاه ننهاد پى

ز رخش اندر آمد گو شير نر * زره دامنش را بزد بر كمر

ز يزدان جان آفرين زور خواست * بزد دست و آن سنگ برداشت راست

بينداخت در بيشهء شهر چين * بلرزيد ازان سنگ روى زمين

ز بيژن بپرسيد و ناليد زار * كه چون بود كارت ببد روزگار

همه نوش بودى ز گيتيت بهر * ز دستش چرا بستدى جام زهر

به دو گفت بيژن ز تاريك چاه * كه چون بود بر پهلوان رنج راه

مرا چون خروش تو آمد به گوش * همه زهر گيتى مرا گشت نوش

بدين سان كه بينى مرا خان و مان * ز آهن زمين و ز سنگ آسمان