شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦١

[ آگاهى يافتن بيژن از آمدن رستم ]

كه گر لب بدوزى ز بهر گزند * زنان را زبان كم بماند ببند

منيژه خروشيد و ناليد زار * كه بر من چه آمد بدِ روزگار

دريغ آن شده روزگاران من * دل خسته و چشم باران من

بدادم ببيژن تن و خان و مان * كنون گشت بر من چنين بد گمان

همان گنج دينار و تاج گهر * بتاراج دادم همه سر بسر

پدر گشته بيزار و خويشان ز من * برهنه دوان بر سر انجمن

ز اميد بيژن شدم نااميد * جهانم سياه و دو ديده سپيد

بپوشد همى راز بر من چنين * تو داناترى اى جهان آفرين

به دو گفت بيژن همه راستست * ز من كار تو جمله بر كاستست

چنين گفتم اكنون نبايست گفت * ايا مهربان يار و هشيار جفت

سزد گر بهر كار پندم دهى * كه مغزم برنج اندرون شد تهى

تو بشناس كاين مرد گوهر فروش * كه خواليگرش مر ترا داد توش

ز بهر من آمد بتوران فراز * و گرنه نبودش بگوهر نياز

ببخشود بر من جهان آفرين * ببينم مگر پهن روى زمين

رهاند مرا زين غمان دراز * ترا زين تكاپوى و گُرم و گداز

بنزديك او شو بگويش نهان * كه اى پهلوان كيان جهان

بدل مهربان و بتن چاره جوى * اگر تو خداوند رخشى بگوى

منيژه بيامد بكردار باد * ز بيژن برستم پيامش بداد

چو بشنيد گفتار آن خوب روى * كزان راه دور آمده پوى پوى

بدانست رستم كه بيژن سخن * گشادست بر لالهء سرو بن

ببخشود و گفتش كه اى خوب چهر * كه يزدان ترا زو مبرّاد مهر

بگويش كه آرى خداوند رخش * ترا داد يزدان فرياد بخش

ز زاول بايران ز ايران بتور * ز بهر تو پيمودم اين راه دور

بگويش كه ما را بسان پلنگ * بسود از پى تو كمرگاه و چنگ

چو با او بگويى سخن راز دار * شب تيره گوشت بآواز دار

ز بيشه فراز آر هيزم بروز * شب آيد يكى آتشى بر فروز

منيژه ز گفتار او شاد شد * دلش ز آن دهان يك سر آزاد شد

بيامد دوان تا بدان چاهسار * كه بودش بچاه اندرون غمگسار

بگفتش كه دادم سراسر پيام * بدان مرد فرخ پى نيك نام

چنين داد پاسخ كه آنم درست * كه بيژن بنام و نشانم بجست

تو با داغ دل چند پويى همى * كه رخ را بخوناب شويى همى

كنون چون درست آمد از تو نشان * ببينى سر تيغ مردم كشان

زمين را بدرانم اكنون بچنگ * بپروين بر اندازم آسوده سنگ

مرا گفت چون تيره گردد هوا * شب از چنگ خورشيد يابد رها

بكردار كوه آتشى بر فروز * كه سنگ و سر چاه گردد چو روز

بدان تا ببينم سر چاه را * بدان روشنى بسپرم راه را

بفرمود بيژن كه آتش فروز * كه رستيم هر دو ز تاريك روز