شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦٠

[ آگاهى يافتن بيژن از آمدن رستم ]

كنون گرت باشد بايران گذر * ز گودرز كشواد يا بى خبر

بدرگاه خسرو مگر گيو را * ببينى و گر رستم نيو را

بگويى كه بيژن به سختى درست * اگر دير گيرى شود كار پست

گرش ديد خواهى مياساى دير * كه بر سرش سنگست و آهن به زير

به دو گفت رستم كه اى خوب چهر * كه مهرت مبرّاد از وى سپهر

چرا نزد باب تو خواهشگران * نينگيزى از هر سوى مهتران

مگر بر تو بخشايش آرد پدر * بجوشدش خون و بسوزد جگر

گر آزار بابت نبودى ز پيش * ترا دادمى چيز ز اندازه بيش

بخواليگرش گفت كز هر خورش * كه او را ببايد بياور برش

يكى مرغ بريان بفرمود گرم * نوشته به دو اندرون نان نرم

سبك دست رستم بسان پرى * به دو در نهان كرد انگشترى

به دو داد و گفتش بدان چاه بر * كه بيچارگان را توى راهبر

[ آگاهى يافتن بيژن از آمدن رستم ]

[ آگاهى يافتن بيژن از آمدن رستم ]

منيژه بيامد بدان چاه سر * دوان و خورشها گرفته ببر

نوشته بدستار چيزى كه برد * چنان هم كه بستد ببيژن سپرد

نگه كرد بيژن بخيره بماند * ازان چاه خورشيد رخ را بخواند

كه اى مهربان از كجا يافتى * خورشها كزين گونه بشتافتى

بسا رنج و سختى كت آمد به روى * ز بهر منى در جهان پوى پوى

منيژه به دو گفت كز كاروان * يكى مايه ور مرد بازارگان

از ايران بتوران ز بهر درم * كشيده ز هر گونه بسيار غم

يكى مرد پاكيزه باهوش و فر * ز هر گونه با او فراوان گهر

گشن دستگاهى نهاده فراخ * يكى كلبه سازيده بر پيش كاخ

به من داد زين گونه دستار خوان * كه بر من جهان آفرين را بخوان

بدان چاه نزديك آن بسته بر * دگر هرچ بايد ببر سر بسر

بگسترد بيژن پس آن نان پاك * پر اوميد يزدان دل از بيم و باك

چو دست خورش برد زان داورى * بديد آن نهان كرده انگشترى

نگينش نگه كرد و نامش بخواند * ز شادى بخنديد و خيره بماند

يكى مهر پيروزه رستم به روى * نبشته بآهن بكردار موى

چو بار درخت وفا را بديد * بدانست كآمد غمش را كليد

بخنديد خنديدنى شاهوار * چنان كآمد آواز بر چاهسار

منيژه چو بشنيد خنديدنش * ازان چاه تاريك بسته تنش

زمانى فرو ماند زان كار سخت * بگفت اين چه خندست اى نيكبخت

شگفت آمدش داستانى بزد * كه ديوانه خندد ز كردار خود

چه گونه گشادى بخنده دو لب * كه شب روز بينى همى روز شب

چه رازست پيش آر و با من بگوى * مگر بخت نيكت نمودست روى

به دو گفت بيژن كزين كار سخت * بر اوميد آنم كه بگشاد بخت

چو با من بسوگند پيمان كنى * همانا وفاى مرا نشكنى

بگويم سراسر ترا داستان * چو باشى بسوگند همداستان