شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٦

[ پاسخ دادن فريدون پسران را ]

اگر پادشا را سر از كين ما * شود پاك و روشن شود دين ما

منوچهر را با سپاه گران * فرستد بنزديك خواهشگران

بدان تا چو بنده بپيشش بپاى * بباشيم جاويد و اينست راى

مگر كان درختى كزين كين برست * به آب دو ديده توانيم شست

[ بپوييم تا آب و رنجش دهيم * چو تازه شود تاج و گنجش دهيم ]

فرستاده آمد دلى پر سخن * سخن را نه سر بود پيدا نه بن

ابا پيل و با گنج و با خواسته * بدرگاه شاه آمد آراسته

بشاه آفريدون رسيد آگهى * بفرمود تا تخت شاهنشهى

بديباى چينى بياراستند * كلاه كيانى بپيراستند

نشست از بر تخت پيروزه شاه * چو سرو سهى بر سرش گرد ماه

ابا تاج و با طوق و با گوشوار * چنانچون بود در خور شهريار

خجسته منوچهر بر دست شاه * نشسته نهاده بسر بر كلاه

[ بزرين عمود و بزرين كمر * زمين كرده خورشيدگون سربسر ]

دو رويه بزرگان كشيده رده * سراپاى يك سر بزر آژده

[ بيك دست بر بسته شير و پلنگ * بدست دگر ژنده پيلان جنگ ]

برون شد ز درگاه شاپور گرد * فرستادهء سلم را پيش برد

فرستاده چون ديد درگاه شاه * پياده دوان اندر آمد ز راه

چون نزديك شاه آفريدون رسيد * سر و تخت و تاج بلندش بديد

ز بالا فرو برد سر پيش اوى * همى بر زمين بر بماليد روى

گرانمايه شاه جهان كدخداى * بكرسىء زرّين و را كرد جاى

فرستاده بر شاه كرد آفرين * كه اى نازش تاج و تخت و نگين

زمين گلشن از پايهء تخت تست * زمان روشن از مايهء بخت تست

همه بندهء خاك پاى توايم * همه پاك زنده براى توايم

پيام دو خونى به گفتن گرفت * همه راستيها نهفتن گرفت

گشاده زبان مرد بسيار هوش * به دو داده شاه جهاندار گوش

[ ز كردار بد پوزش آراستن * منوچهر را نزد خود خواستن ]

[ ميان بستن او را بسان رهى * سپردن به دو تاج و تخت مهى ]

[ خريدن ازو باز خون پدر * بدينار و ديبا و تاج و كمر ]

[ فرستاده گفت و سپهبد شنيد * مر آن بند را پاسخ آمد كليد ]

چو بشنيد شاه جهان كدخداى * پيام دو فرزند ناپاك راى

يكايك بمرد گرانمايه گفت * كه خورشيد را چون توانى نهفت

نهان دل آن دو مرد پليد * ز خورشيد روشن تر آمد پديد

[ شنيدم همه هر چه گفتى سخن * نگه كن كه پاسخ چه يا بى ز بن ]

بگو آن دو بىشرم ناپاك را * دو بيداد و بد مهر و ناباك را

كه گفتار خيره نيرزد به چيز * ازين در سخن خود نرانيم نيز

اگر بر منوچهرتان مهر خاست * تن ايرج نامورتان كجاست

كه كام دد و دام بودش نهفت * سرش را يكى تنگ تابوت جفت