شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥٩

[ آمدن منيژه به پيش رستم ]

برهنه نوان دخت افراسياب * بر رستم آمد دو ديده پر آب

برو آفرين كرد و پرسيد و گفت * همى بآستين خون مژگان برفت

كه بر خوردى از جان و ز گنج خويش * مبادت پشيمانى از رنج خويش

بكام تو بادا سپهر بلند * ز چشم بدانت مبادا گزند

هر اميد دل را كه بستى ميان * ز رنجى كه بردى مبادت زيان

هميشه خرد بادت آموزگار * خنك بوم ايران و خوش روزگار

چه آگاهى استت ز گردان شاه * ز گيو و ز گودرز و ايران سپاه

نيامد بايران ز بيژن خبر * نيايَش نخواهد بدن چاره گر

كه چون او جوانى ز گودرزيان * همى بگسلاند به سختى ميان

بسودست پايش ز بند گران * دو دستش ز مسمار آهنگران

كشيده بزنجير و بسته ببند * همه چاه پر خون آن مستمند

نيابم ز درويشى خويش خواب * ز ناليدن او دو چشمم پر آب

بترسيد رستم ز گفتار اوى * يكى بانگ برزد براندش ز روى

به دو گفت كز پيش من دور شو * نه خسرو شناسم نه سالار نو

ندارم ز گودرز و گيو آگهى * كه مغزم ز گفتار كردى تهى

برستم نگه كرد و بگريست زار * ز خوارى بباريد خون بر كنار

به دو گفت كاى مهتر پر خرد * ز تو سرد گفتن نه اندر خورد

سخن گر نگويى مرانم ز پيش * كه من خود دلى دارم از درد ريش

چنين باشد آيين ايران مگر * كه درويش را كس نگويد خبر

به دو گفت رستم كه اى زن چبود * مگر اهرمن رستخيزت نمود

همى بر نوشتى تو بازار من * بدان روى بد با تو پيكار من

بدين تندى از من ميازار بيش * كه دل بسته بودم ببازار خويش

و ديگر بجايى كه كىخسروست * بدان شهر من خود ندارم نشست

ندانم همى گيو و گودرز را * نه پيموده‌ام هرگز آن مرز را

بفرمود تا خوردنى هرچ بود * نهادند در پيش درويش زود

يكايك سخن كرد ازو خواستار * كه با تو چرا شد دژم روزگار

چه پرسى ز گردان و شاه و سپاه * چه دارى همى راه ايران نگاه

منيژه به دو گفت كز كار من * چه پرسى ز بد بخت و تيمار من

كزان چاه سر با دلى پر ز درد * دويدم بنزد تو اى رادمرد

زدى بانگ بر من چو جنگاوران * نترسيدى از داور داوران

منيژه منم دخت افراسياب * برهنه نديدى رخم آفتاب

كنون ديده پر خون و دل پر ز درد * ازين در بدان در دوان گرد گرد

همى نان كشكين فراز آورم * چنين راند يزدان قضا بر سرم

ازين زارتر چون بود روزگار * سر آرد مگر بر من اين كردگار

چو بيچاره بيژن بدان ژرف چاه * نبيند شب و روز خورشيد و ماه

بغل ّ و بمسمار و بند گران * همى مرگ خواهد ز يزدان بران

مرا درد بر درد بفزود زين * نم ديدگانم بپالود زين