شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥٥

[ خواست كردن رستم گرگين را از شاه ]

همه رخ چو ديباى رومى برنگ * فروزنده عود و خروشنده چنگ

همه دل پر از شادى و مى بدست * رخان ارغوانى و نابوده مست

بفرمود تا رستم آمد بتخت * نشست از بر گاه زير درخت

برستم چنين گفت پس شهريار * كه اى نيك پيوند و به روزگار

ز هر بد توى پيش ايران سپر * هميشه چو سيمرغ گسترده پر

چه درگاهِ ايران چه پيش كيان * همه بر در رنج بندى ميان

شناسى تو كردار گودرزيان * به آسانى و رنج و سود و زيان

ميان بسته دارند پيشم بپاى * هميشه بنيكى مرا رهنماى

بتنها تن گيو كز انجمن * ز هر بد سپر بود در پيش من

چنين غم بدين دوده نامد بنيز * غم و درد فرزند برتر ز چيز

بدين كار گر تو ببندى ميان * پذيره نيايدت شير ژيان

كنون چارهء كار بيژن بجوى * كه او را ز توران بد آمد به روى

ز گردان و اسبان و شمشير و گنج * ببر هرچ بايد مدار اين برنج

چو رستم ز كىخسرو ايدون شنيد * زمين را ببوسيد و دم در كشيد

برو آفرين كرد كاى نيك نام * چو خورشيد هر جاى گسترده كام

ز تو دور بادا دو چشم نياز * دل بد سگالت بگرم و گداز

توى بر جهان شاه و سالار و كى * كيان جهان مر ترا خاك پى

كه چون تو نديدست يك شاه گاه * نه تابنده خورشيد و گردنده ماه

بدان را ز نيكان تو كردى جدا * تو دارى بافسون و بند اژدها

بكندم دل ديو مازندران * بفرّ كيانى و گرز گران

مرا مادر از بهر رنج تو زاد * تو بايد كه باشى بآرام و شاد

منم گوش داده بفرمان تو * نگردم بهرسان ز پيمان تو

دل و جان نهاده بسوى كلاه * بران ره روم كِم بفرمود شاه

و نيز از پى گيو اگر بر سرم * هوا بارد آتش به دو ننگرم

رسيده بمژگانم اندر سنان * ز فرمان خسرو نتابم عنان

برآرم ببخت تو اين كار كرد * سپهبد نخواهم نه مردان مرد

كليد چنين بند باشد فريب * نه هنگام گرزست و روز نهيب

چو رستم چنين گفت گودرز و گيو * فريبرز و فرهاد و شاپور نيو

بزرگان لشكر برو آفرين * همى خواندند از جهان آفرين

بمى دست بردند با شهريار * گشاده بشادى در نوبهار

[ خواست كردن رستم گرگين را از شاه ]

[ خواست كردن رستم گرگين را از شاه ]

چو گرگين نشان تهمتن شنيد * بدانست كآمد غمش را كليد

فرستاد نزديك رستم پيام * كه اى تيغ بخت و وفا را نيام

درخت بزرگى و گنج وفا * در رادمردى و بند بلا

گرت رنج نايد ز گفتار من * سخن گسترانى ز كردار من

نگه كن بدين گنبد گوژپشت * كه خيره چراغ دلم را بكشت

بتاريكى اندر مرا ره نمود * نوشته چنين بود بود آنچ بود

بر آتش نهم خويشتن پيش شاه * گر آمرزش آرد مرا زين گناه