شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥٣

[ آمدن رستم نزد خسرو ]

چو رستم چنين گفت بر جست گيو * ببوسيد دست و سر و پاى نيو

برو آفرين كرد كاى نامور * به مردى و نيروى و بخت و هنر

بماناد بر تو چنين جاودان * تن پيل و هوش و دل موبدان

ز هر نيكئى بهره ور باديا * چنين كز دلم زنگ بزداديا

چو رستم دل گيو پدرام ديد * ازان پس بنيكى سرانجام ديد

بسالار خوان گفت پيش آر خوان * بزرگان و فرزانگان را بخوان

زواره فرامرز و دستان و گيو * نشستند بر خوان سالار نيو

بخوردند خوان و بپرداختند * نشستنگه رود و مىساختند

نوازندهء رود با ميگسار * بيامد بايوان گوهر نگار

همه دست لعل از مى لعل فام * غريونده چنگ و خروشنده جام

[ آمدن رستم نزد خسرو ]

[ آمدن رستم نزد خسرو ]

بروز چهارم گرفتند ساز * چو آمدش هنگام رفتن فراز

بفرمود رستم كه بنديد بار * سوى شاه ايران بسيچيد كار

سواران گردنكش از كشورش * همه راه را ساخته بر درش

بيامد برخش اندر آورد پاى * كمر بست و پوشيد رومى قباى

بزين اندر افگند گرز نيا * پر از جنگ سر دل پر از كيميا

بگردون بر افراخته گوش رخش * ز خورشيد برتر سر تاج بخش

خود و گيو با زابلى صد سوار * ز لشكر گزيد از در كارزار

كه نابردنى بود برگاشتند * بزال و فرامرز بگذاشتند

سوى شهر ايران نهادند روى * همه راه پويان و دل كينه جوى

چو رستم بنزديك ايران رسيد * بنزديك شهر دليران رسيد

يكى باد نوشين درود سپهر * برستم رسانيد شادان به مهر

بر رستم آمد همانگاه گيو * كز ايدر نبايد شدن پيش نيو

شوم گفت و آگه كنم شاه را * كه پيمود رخش تهم راه را

[ چو رفت از بر رستم پهلوان * بيامد بدرگاه شاه جوان ]

چو نزديك كىخسرو آمد فراز * ستودش فراوان و بردش نماز

پس از گيو گودرز پرسيد شاه * كه رستم كجا ماند چون بود راه

به دو گفت گيو اى شه نامدار * برآيد ببخت تو هر گونه كار

نتابيد رستم ز فرمان تو * دلش بسته ديدم بپيمان تو

چو آن نامهء شاه دادم بدوى * بماليد بر نامه بر چشم و روى

عنان با عنان من اندر ببست * چنانچون بود گرد خسرو پرست

برفتم من از پيش تا با تو شاه * بگويم كه آمد تهمتن ز راه

بگيو آنگهى گفت رستم كجاست * كه پشت بزرگى و تخم وفاست

گراميش كردن سزاوار هست * كه نيكى نمايست و خسرو پرست

بفرمود خسرو بفرزانگان * بمهتر نژادان و مردانگان

پذيره شدن پيش او با سپاه * كه آمد بفرمان خسرو به راه

بگفتند گودرز كشواد را * شه نوذران طوس و فرهاد را

دو بهره ز گردان گردنكشان * چه از گرز داران مردمكشان