شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥٢

[ بزم ساختن رستم از بهر گيو ]

شد از چشم من در جهان ناپديد * بدين دودمان كس چنين غم نديد

چنينم كه بينى به پشت ستور * شب و روز تازان بتاريك هور

ز بيژن شب و روز چون بيهشان * بجستم بهر سو ز هر كس نشان

كنون شاه با جام گيتى نماى * بپيش جهان آفرين شد بپاى

چه مايه خروشيد و كرد آفرين * بجشن كيان هرمز فرودين

پس آمد ز آتشكده تا بگاه * كمر بست و بنهاد بر سر كلاه

همان جام رخشنده بنهاد پيش * بهر سو نگه كرد ز اندازه بيش

بتوران نشان داد زو شهريار * ببند گران و ببد روزگار

چو در جام كىخسرو ايدون نمود * سوى پهلوانم دوانيد زود

كنون آمدم با دلى پر اميد * دو رخساره زرد و دو ديده سپيد

ترا ديدم اندر جهان چاره گر * تو بندى بفرياد هر كس كمر

همى گفت و مژگان پر از آب زرد * همى بر كشيد از جگر باد سرد

ازان پس كه نامه برستم بداد * همه كار گرگين به دو كرد ياد

ازو نامه بستد دو ديده پر آب * همه دل پر از كين افراسياب

پس از بهر بيژن خروشيد زار * فرو ريخت از ديده خون بر كنار

بگيو آنگهى گفت منديش ازين * كه رستم نگرداند از رخش زين

مگر دست بيژن گرفته بدست * همه بند و زندان او كرده پست

بنيورى يزدان و فرمان شاه * ز توران بگردانم اين تاج و گاه

[ بزم ساختن رستم از بهر گيو ]

[ بزم ساختن رستم از بهر گيو ]

و ز آنجا بايوان رستم شدند * بره بر همى راى رفتن زدند

چو آن نامهء شاه رستم بخواند * ز گفتار خسرو بخيره بماند

ز بس آفرين جهاندار شاه * بد آن نامه بر پهلوان سپاه

بگيو آنگهى گفت بشناختم * بفرمان او راه را ساختم

بدانستم اين رنج و كردار تو * كشيدن بهر كار تيمار تو

چه مايه ترا نزد من دستگاه * بهر كينه گاه اندرون كينه خواه

چه كين سياوش چه مازندران * كمر بسته بر پيش جنگاوران

برين آمدن رنج برداشتى * چنين راه دشوار بگذاشتى

بديدار تو سخت شادان شدم * و ليكن ز بيژن غريوان شدم

نبايستمى كاين چنين سوگوار * ترا ديدمى خستهء روزگار

من از بهر اين نامهء شاه را * بفرمان بسر بسپرم راه را

ز بهر ترا خود جگر خسته‌ام * بدين كار بيژن كمر بسته‌ام

بكوشم بدين كار گر جان من * ز تن بگسلد پاك يزدان من

من از بهر بيژن ندارم برنج * فدا كردن جان و مردان و گنج

بنيروى يزدان ببندم كمر * ببخت شهنشاه پيروز گر

بيارمش زان بند و تاريك چاه * نشانمش با شاه در پيشگاه

سه روز اندرين خان من شاد باش * ز رنج و ز انديشه آزاد باش

كه اين خانه زان خانه بخشيده نيست * مرا با تو گنج و تن و جان يكيست

چهارم سوى شهر ايران شويم * بنزديك شاه دليران شويم