شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥٠

[ نامه نوشتن خسرو به رستم ]

ز پيوند و خويشان شده نااميد * گرازنده بر سان يك شاخ بيد

دو چشمش پر از خون و دل پر ز درد * زبانش ز خويشان پر از ياد كرد

چو ابر بهاران ببارندگى * همى مرگ جويد بدان زندگى

بدين چاره اكنون كه جنبد ز جاى * كه خيزد ميان بسته اين را بپاى

كه دارد بدين كار ما را وفا * كه آرد ز سختى مر او را رها

نشايد جز از رستم تيز چنگ * كه از ژرف دريا بر آرد نهنگ

كمر بند و بر كش سوى نيمروز * شب از رفتن راه ماسا و روز

ببر نامهء من بر رستما * مزن داستان را بره بر دما

[ نامه نوشتن خسرو به رستم ]

[ نامه نوشتن خسرو به رستم ]

نويسندهء نامه را پيش خواند * وزين داستان چند با او براند

برستم يكى نامه فرمود شاه * نوشتن ز مهتر سوى نيكخواه

كه اى پهلوان زادهء پر هنر * ز گردان لشكر برآورده سر

دل شهر ياران و پشت كيان * بفرمان هر كس كمر بر ميان

توى از نياكان مرا يادگار * هميشه كمر بستهء كار زار

ترا داد گردون به مردى پلنگ * به دريا ز بيمت خروشان نهنگ

جهان را ز ديوان مازندران * بشستى و كندى بدان را سران

چه مايه سر تاج داران ز گاه * ربودى و بر كندى از پيشگاه

بسا دشمنان كز تو بىجان شدست * بسا بوم و بر كز تو ويران شدست

سر پهلوانى و لشكر پناه * بنزديك شاهان ترا دستگاه

همه جادوان را ببستى بگرز * بيفروختى تاج شاهان ببرز

چه افراسياب و چه شاهان چين * نوشته همه نام تو بر نگين

هران بند كز دست تو بسته شد * گشايندگان را جگر خسته شد

گشايندهء بند بسته توى * كيان را سپهر خجسته توى

ترا ايزد اين زور پيلان كه داد * دل و هوش و فرهنگ فرخ نژاد

بدان داد تا دست فرياد خواه * بگيرى بر آرى ز تاريك چاه

كنون اين يكى كار بايسته پيش * فراز آمد و اينت شايسته خويش

به تو دارد اميد گودرز و گيو * كه هستى بهر كشور امروز نيو

شناسى بنزديك من جاهشان * زبان و دل و راى يكتاهشان

سزد گر تو اين را ندارى برنج * بخواه آنچ بايد ز مردان و گنج

كه هرگز بدين دودمان غم نبود * فروزنده تر زين چنان كم شنود

نبد گيو را خود جز اين پور كس * چه فرزند بود و چه فرياد رس

فروان بنزد منش دستگاه * مرا و نياى مرا نيكخواه

بهر سو كه جويمش يابم بجاى * بهر نيك و بد پيش من بر بپاى

چو اين نامهء من بخوانى مپاى * به زودى تو با گيو خيز اندر آى

بدان تا بدين كار با ما بهم * زنى راى فرخ بهر بيش و كم

ز مردان و ز گنج و ز خواسته * بيارم بپيش تو آراسته

بفرخ پئ و بر شده نام تو * ز توران بر آيد همه كام تو

چنانچون ببايد بسازى نوا * مگر بيژن از بند يابد رها