شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٥

[ آگاهى شدن سلم و تور از منوچهر ]

سراسر سزاى منوچهر ديد * دل خويش را زو پر از مهر ديد

كليد در گنج آراسته * بگنجور او داد با خواسته

همه پهلوانان لشكرش را * همه نامداران كشورش را

بفرمود تا پيش او آمدند * همه با دلى كينه‌جو آمدند

بشاهى برو آفرين خواندند * زبرجد بتاجش بر افشاندند

[ چو جشنى بد اين روزگار بزرگ * شده در جهان ميش پيدا ز گرگ ]

سپهدار چون قارن كاوگان * سپهكش چو شيروى و چون آوگان

چو شد ساخته كار لشكر همه * بر آمد سر شهريار از رمه

[ آگاهى شدن سلم و تور از منوچهر ]

[ آگاهى شدن سلم و تور از منوچهر ]

بسلم و بتور آمد اين آگهى * كه شد روشن آن تخت شاهنشهى

دل هر دو بيدادگر پر نهيب * كه اختر همى رفت سوى نشيب

[ نشستند هر دو بانديشگان * شده تيره روز جفا پيشگان ]

يكايك بر آن رايشان شد درست * كزان رويشان چاره بايست جست

[ كه سوى فريدون فرستند كس * بپوزش كجا چاره اين بود بس ]

بجستند از آن انجمن هر دوان * يكى پاك دل مرد چيره زبان

بدان مرد با هوش و با راى و شرم * بگفتند با لابه بسيار گرم

[ در گنج خاور گشادند باز * بديدند هول نشيب از فراز ]

ز گنج گهر تاج زر خواستند * همى پشت پيلان بياراستند

بگردونها بر چه مشك و عبير * چه ديبا و دينار و خز و حرير

ابا پيل گردونكش و رنگ و بوى * ز خاور بايران نهادند روى

هر آن كس كه بد بر در شهريار * يكايك فرستادشان يادگار

چو پردخته‌شان شد دل از خواسته * فرستاده آمد بر آراسته

بدادند نزد فريدون پيام * نخست از جهاندار بردند نام

كه جاويد باد آفريدون گرد * همه فرّهى ايزد او را سپرد

سرش سبز باد و تنش ارجمند * منش بر گذشته ز چرخ بلند

بدان كان دو بدخواه بيدادگر * پر از آب ديده ز شرم پدر

پشيمان شده داغ دل بر گناه * همى سوى پوزش نمايند راه

[ چه گفتند دانندگان خرد * كه هر كس كه بد كرد كيفر برد ]

[ بماند بتيمار و دل پر ز درد * چو ما مانده‌ايم اى شه رادمرد ]

[ نوشته چنين بودمان از بوش * برسم بوش اندر آمد روش ]

[ هژبر جهان سوز و نر اژدها * ز دام قضا هم نيابد رها ]

[ و ديگر كه فرمان ناپاك ديو * ببرّد دل از ترس كيهان خديو ]

[ بما بر چنين خيره شد راى بد * كه مغز دو فرزند شد جاى بد ]

همى چشم داريم از آن تاجور * كه بخشايش آرد بما بر مگر

[ اگر چه بزرگست ما را گناه * به بىدانشى بر نهد پيشگاه ]

[ و ديگر بهانه سپهر بلند * كه گاهى پناهست و گاهى گزند ]

[ سوم ديو كاندر ميان چون نوند * ميان بسته دارد ز بهر گزند ]