شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٩

[ ديدن كىخسرو بيژن را در جام گيتىنماى ]

بدانگه كه بر گل نشاندت باد * چو بر سر همى گل فشاندت باد

زمين چادر سبز درپوشدا * هوا بر گلان زار بخروشدا

بهر سو شود پاك فرمان ما * پرستش كه فرمود يزدان ما

بخواهم من آن جام گيتى نماى * شوم پيش يزدان بباشم بپاى

كجا هفت كشور به دو اندرا * ببينم بر و بوم هر كشورا

كنم آفرين بر نياكان خويش * گزيده جهاندار و پاكان خويش

بگويم ترا هر كجا بيژنست * بجام اندرون اين مرا روشنست

چو بشنيد گيو اين سخن شاد شد * ز تيمار فرزند آزاد شد

بخنديد و بر شاه كرد آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين

بكام تو بادا سپهر بلند * بجان تو هرگز مبادا گزند

ز نيكى دهش بر تو باد آفرين * كه بر تو برازد كلاه و نگين

چو گيو از بر گاه خسرو برفت * ز هر سو سواران فرستاد تفت

بجستن گرفتند گرد جهان * كه يابد مگر زو بجايى نشان

همه شهر ارمان و تورانيان * سپردند و نامد ز بيژن نشان

چو نوروز فرخ فراز آمدش * بدان جام روشن نياز آمدش

بيامد پر امّيد دل پهلوان * ز بهر پسر گوژ گشته نوان

چو خسرو رخ گيو پژمرده ديد * دلش را به درد اندر آزرده ديد

بيامد بپوشيد رومى قباى * بدان تا بود پيش يزدان بپاى

خروشيد پيش جهان آفرين * بخورشيد بر چند برد آفرين

ز فرياد رس زور و فرياد خواست * از آهرمن بد كنش داد خواست

خرامان ازان جا بيامد بگاه * بسر بر نهاد آن خجسته كلاه

يكى جام بر كف نهاده نبيد * به دو اندرون هفت كشور پديد

زمان و نشان سپهر بلند * همه كرده پيدا چه و چون و چند

ز ماهى بجام اندرون تا بره * نگاريده پيكر همه يك سره

چو كيوان و بهرام و ناهيد و شير * چو خورشيد و تير از بر و ماه زير

همه بودنيها به دو اندرا * بديدى جهاندار افسونگرا

نگه كرد و پس جام بنهاد پيش * بديد اندرو بودنيها ز بيش

بهر هفت كشور همى بنگريد * ز بيژن بجايى نشانى نديد

سوى كشور گرگساران رسيد * بفرمان يزدان مر او را بديد

بچاهى ببسته ببند گران * ز سختى همى مرگ جست اندران

يكى دخترى از نژاد كيان * ز بهر زوارش ببسته ميان

سوى گيو كرد آنگهى روى شاه * بخنديد و رخشنده شد پيشگاه

كه زندست بيژن دلت شاد دار * ز هر بد تن مهتر آزاد دار

نگر غم ندارى بزندان و بند * ازان پس كه بر جانش نامد گزند

كه بيژن بتوران ببند اندرست * زوارش يكى نامور دخترست

ز بس رنج و سختى و تيمار اوى * پر از درد گشتم من از كار اوى

بدان سان گذارد همى روزگار * كه هزمان بروبر بگريد زوار