شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٨

[ آوردن گيو گرگين را به نزد خسرو ]

بگيو آنگهى گفت گرگين چه گفت * چه گويد كجا ماند از نيك جفت

ز گفتار گرگين پس آنگاه گيو * سخن گفت با خسرو از پور نيو

چو از گيو بشنيد خسرو سخن * به دو گفت منديش و زارى مكن

كه بيژن بجانست خرسند باش * بر امّيد گم بوده فرزند باش

كه ايدون شنيدستم از موبدان * ز بيدار دل نامور بخردان

كه من با سواران ايران بجنگ * سوى شهر توران شوم بىدرنگ

بكين سياوش كشم لشكرا * بپيلان سر آرم از آن كشورا

بدان كينه اندر بود بيژنا * همى رزم جويد چو آهرمنا

تو دل را بدين كار غمگين مدار * من اين را همانا بسم خواستار

بشد گيو يكدل پر اندوه و درد * دو ديده پر از آب و رخساره زرد

چو گرگين بدرگاه خسرو رسيد * ز گردان در شاه پر دخته ديد

ز تيمار بيژن همه مهتران * ز درگاه با گيو رفته سران

همه پر ز درد و همه پر ز رنج * همه همچو گم كرده صد گونه گنج

پراگنده راى و پراگنده دل * همه خاك ره ز اشك كرده چو گل

وزين روى گرگين شوريده رفت * بنزديك ايوان درگاه تفت

چو در پيش كىخسرو آمد زمين * ببوسيد و بر شاه كرد آفرين

چو الماس دندانهاى گراز * بر تخت بنهاد و بردش نماز

كه خسرو بهر كار پيروز باد * همه روزگارش چو نوروز باد

سر دشمنان تو بادا بگاز * بريده چنان كان سران گراز

بدندانها چون نگه كرد شاه * بپرسيد و گفتش كه چون بود راه

كجا ماند از تو جدا بيژنا * برو بر چه بد ساخت آهرمنا

چو خسرو چنين گفت گرگين بجاى * فرو ماند خيره هميدون بپاى

ندانست پاسخ چه گويد بدوى * فرو ماند بر جاى بر زرد روى

زبان پر ز يافه روان پر گناه * رخان زرد و لرزان تن از بيم شاه

چو گفتارها يك بديگر نماند * بر آشفت و ز پيش تختش براند

همش خيره سر ديد هم بد گمان * بدشنام بگشاد خسرو زبان

به دو گفت نشنيدى آن داستان * كه دستان ز دست از گه باستان

كه گر شير با كين گودرز زيان * بسيچد تنش را سر آيد زمان

اگر نيستى از پى نام بد * وگر پيش يزدان سرانجام بد

بفرمودمى تا سرت را ز تن * بكندى بكردار مرغ اهرمن

بفرمود خسرو بپولاد گر * كه بند گران ساز و مسمار سر

هم اندر زمان پاى كردش ببند * كه از بند گيرد بد انديش پند

بگيو آنگهى گفت باز آر هوش * بجويش بهر جاى و هر سو بكوش

من اكنون ز هر سو فراوان سپاه * فرستم بجويم بهر جا نگاه

ز بيژن مگر آگهى يا بما * بدين كار هشيار بشتابما

وگر دير يابيم زو آگهى * تو جاى خرد را مگردان تهى

بمان تا بيايد مه فرودين * كه بفروزد اندر جهان هور دين