شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٧

[ آوردن گيو گرگين را به نزد خسرو ]

فگندن همان بود و رفتن همان * دوان گور و بيژن پس اندر دمان

ز تازيدن گور و گرد سوار * بر آمد يكى دود زان مرغزار

بكردار دريا زمين بر دميد * كمند افگن و گور شد ناپديد

پى اندر گرفتم همه دشت و كوه * كه از تاختن شد سمندم ستوه

ز بيژن نديدم بجايى نشان * جزين اسب و زين از پس ايدر كشان

دلم شد پر آتش ز تيمار اوى * كه چون بود با گور پيكار اوى

بماندم فراوان بر آن مرغزار * همى كردمش هر سوى خواستار

ازو بازگشتم چنين نااميد * كه گور ژيان بود و ديو سپيد

چو بشنيد گيو اين سخن هوشيار * بدانست كو را تباهست كار

ز گرگين سخن سر بسر خيره ديد * همى چشمش از روى او تيره ديد

رخش زرد از بيم سالار شاه * سخن لرز لرزان و دل پر گناه

چو فرزند را گيو گم بوده ديد * سخن را بر آنگونه آلوده ديد

ببرد اهرمن گيو را دل ز جاى * همى خواست كو را در آرد ز پاى

بخواهد ازو كين پور گزين * وگر چند نيك آيد او را ازين

پس انديشه كرد اندران بنگريد * نيامد همى روشنايى پديد

چه آيد مرا گفت از كشتنا * مگر كام بد گوهر آهرمنا

ببيژن چه سود آيد از جان اوى * دگر گونه سازيم درمان اوى

بباشيم تا زين سخن نزد شاه * شود آشكارا ز گرگين گناه

ازو كين كشيدن بسى كار نيست * سنان مرا پيش ديوار نيست

بگرگين يكى بانگ برزد بلند * كه اى بد كنش ريمن پر گزند

تو بردى ز من شيد و ماه مرا * گزين سواران و شاه مرا

فگندى مرا در تك و پوى پوى * بگرد جهان اندرون چاره جوى

پس اكنون بدستان و بند و فريب * كجا يا بى آرام و خواب و شكيب

نباشد ترا بيش ازين دستگاه * كجا من ببينم يكى روى شاه

پس آنگه بخواهم ز تو كين خويش * ز بهر گرامى جهان بين خويش

[ آوردن گيو گرگين را به نزد خسرو ]

[ آوردن گيو گرگين را به نزد خسرو ]

و ز آنجا بيامد بنزديك شاه * دو ديده پر از خون و دل كينه خواه

برو آفرين كرد كاى شهريار * هميشه جهان را بشادى گذار

انوشه جهاندار نيك اخترا * نبينى كه بر سر چه آمد مرا

ز گيتى يكى پور بودم جوان * شب و روز بودم به دو بر نوان

بجانش پر از بيم گريان بدم * ز درد جداييش بريان بدم

كنون آمد اى شاه گرگين ز راه * زبان پر ز يافه روان پر گناه

بد آگاهى آورد از پور من * ازان نامور پاك دستور من

يكى اسب ديدم نگونسار زين * ز بيژن نشانى ندارد جزين

اگر داد بيند بدين كار ما * يكى بنگرد ژرف سالار ما

ز گرگين دهد داد من شهريار * كزو گشتم اندر جهان خاكسار

غمى شد ز درد دل گيو شاه * بر آشفت و بنهاد فرخ كلاه

رخ شاه بر گاه بىرنگ شد * ز تيمار بيژن دلش تنگ شد