شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٦

[ باز رفتن گرگين به ايران زمين و دروغ گفتن در كار بيژن ]

بيامد چو گرگين مر او را بديد * پياده شد و پيش او در دويد

همى گشت غلتان به خاك اندرا * شخوده رخان و برهنه سرا

بپرسيد و گفت اى گزين سپاه * سپهدار سالار و خورشيد گاه

پذيره بدين راه چون آمدى * كه با ديدگان پر ز خون آمدى

مرا جان شيرين نبايد همى * كنون خوارتر گر بر آيد همى

چو چشمم به روى تو آيد ز شرم * بپالايم از ديدگان آب گرم

كنون هيچ منديش كو را بجان * نيامد گزند و بگويم نشان

چو اسب پسر ديد گرگين بدست * پر از خاك و آسيمه برسان مست

چو گفتار گرگينش آمد به گوش * ز اسب اندر افتاد و زو رفت هوش

به خاك اندرون شد سرش ناپديد * همه جامهء پهلوى بر دريد

همى كند موى از سر و ريش پاك * خروشان بسر بر همى ريخت خاك

همى گفت كاى كردگار سپهر * تو گستردى اندر دلم هوش و مهر

گر از من جدا ماند فرزند من * روا دارم ار بگسلد بند من

روانم بدان جاى نيكان برى * ز درد دل من تو آگه‌ترى

مرا خود ز گيتى هم او بود و بس * چه اندوه‌گسار و چه فرياد رس

كنون بخت بد كردش از من جدا * بماندم چنين در جهان مبتلا

ز گرگين پس آنگه سخن باز جست * كه چون بود خود روزگار از نخست

زمانه بجايش كسى برگزيد * وگر خود ز چشم تو شد ناپديد

ز بدها چه آمد مر او را بگوى * چه افگند بند سپهرش به روى

چه ديو آمدش پيش در مرغزار * كه او را تبه كرد و برگشت كار

تو اين مرده رى اسب چون يافتى * ز بيژن كجا روى بر تافتى

به دو گفت گرگين كه باز آر هوش * سخن بشنو و پهن بگشاى گوش

كه اين كار چون بود و كردار چون * بدان بيشه با خوك پيكار چون

بدان پهلوانا و آگاه باش * هميشه فروزندهء گاه باش

برفتيم ز ايدر بجنگ گراز * رسيديم نزديك ارمان فراز

يكى بيشه ديديم كرده چو دست * درختان بريده چرا گاه پست

همه جاى گشته كنام گراز * همه شهر ارمان از آن در كزاز

چو ما جنگ را نيزه برگاشتيم * ببيشه درون بانگ برداشتيم

گراز اندر آمد بكردار كوه * نه يك يك بهر جاى گشته گروه

بكرديم جنگى بكردار شير * بشد روز و نامد دل از جنگ سير

چو پيلان بهم بر فگنديمشان * بمسمار دندان بكنديمشان

و ز آنجا بايران نهاديم روى * همه راه شادان و نخچير جوى

برآمد يكى گور زان مرغزار * كزان خوبتر كس نبيند نگار

بكردار گلگون گودرز موى * چو خنگ شباهنگ فرهاد روى

چو سيمش دو پا و چو پولاد سم * چو شبرنگ بيژن سر و گوش و دم

به گردن چو شير و برفتن چو باد * تو گفتى كه از رخش دارد نژاد

بر بيژن آمد چو پيلى نژند * برو اندر افگند بيژن كمند