شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٥

[ باز رفتن گرگين به ايران زمين و دروغ گفتن در كار بيژن ]

ز سر تا به پايش بآهن ببست * بر و بازوى و گردن و پاى و دست

بپولاد خايَسك آهنگران * فرو برد مسمارهاى گران

نگونش بچاه اندر انداختند * سر چاه را بند بر ساختند

و ز آنجا بايوان آن دخترش * بياورد گرسيوز آن لشكرش

همه گنج و گوهر بتاراج داد * ازين بدره بستد بدان تاج داد

منيژه برهنه بيك چادرا * برهنه دو پاى و گشاده سرا

كشيدش دوان تا بدان چاهسار * دو ديده پر از خون و رخ جويبار

به دو گفت اينك ترا خان و مان * زوارى برين بسته تا جاودان

غريوان همى گشت بر گرد دشت * چو يك روز و يك شب برو بر گذشت

خروشان بيامد بنزديك چاه * يكى دست را اندرو كرد راه

چو از كوه خورشيد سر بر زدى * منيژه ز هر در همى نان چدى

همى گرد كردى بروز دراز * بسوراخ چاه آوريدى فراز

ببيژن سپردى و بگريستى * بران شور بختى همى زيستى

[ باز رفتن گرگين به ايران زمين و دروغ گفتن در كار بيژن ]

[ باز رفتن گرگين به ايران زمين و دروغ گفتن در كار بيژن ]

چو يك هفته گرگين بره بر بپاى * همى بود و بيژن نيامد بجاى

ز هر سوش پويان بجستن گرفت * رخان را بخوناب شستن گرفت

پشيمانى آمدش زان كار خويش * كه چون بد سگاليد بر يار خويش

بشد تازيان تا بدان جشنگاه * كجا بيژن گيو گم كرد راه

همه بيشه برگشت و كس را نديد * نه نيز اندرو بانگ مرغان شنيد

همى گشت بر گرد آن مرغزار * همى يار كرد اندرو خواستار

يكايك ز دور اسب بيژن بديد * كه آمد ازان مرغزاران پديد

گسسته لگام و نگون كرده زين * فرو مانده بر جاى اندوهگين

بدانست كو را تباهست كار * بايران نيايد بدين روزگار

اگر دار دارد اگر چاه و بند * از افراسياب آمدستش گزند

كمند اندر افگند و برگاشت روى * ز كرده پشيمان و دل جفت جوى

ازان مرغزار اسب بيژن براند * بخيمه در آورد و روزى بماند

پس آنگه سوى شهر ايران شتافت * شب و روز آرام و خوردن نيافت

چو آگاهى آمد ز گرگين بشاه * كه بيژن نبودست با او به راه

بگفت اين سخن گيو را شهريار * بدان تا ز گرگين كند خواستار

پس آگاهى آمد همانگه بگيو * ز گم بودن رز مزن پور نيو

ز خانه بيامد دمان تا بكوى * دل از درد خسته پر از آب روى

همى گفت بيژن نيامد همى * بارمان ندانم چه ماند همى

بفرمود تا بور كشواد را * كجا داشتى روز فرياد را

برو بر نهادند زين خدنگ * گرفته بدل گيو كين پلنگ

همانگه به دو اندر آورد پاى * بكردار باد اندر آمد ز جاى

پذيره شدش تا كند خواستار * كه بيژن كجا ماند و چون بود كار

همى گفت گرگين به دو ناگهان * همانا بدى ساخت اندر نهان

شوم گر ببينمش بىبيژنم * همانگه سرش را ز تن بر كنم